Westerse kijkers associëren Akira Kurosawa vaak met groots opgezette historische epossen als Seven Samurai en Ran, en met de baanbrekende Rashomon. Toch maakte de regisseur ook een meer introspectief drama uit 1952 dat tot zijn beste werk behoort. Die film, Ikiru, wordt dit jaar 74 en is nog beperkt te zien op HBO Max in de Verenigde Staten.
Gebaseerd op een novelle van Leo Tolstoj, volgt Ikiru een ambtenaar in Tokio die te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is en langzaam leert alledaagse momenten te waarderen. Het verhaal ontvouwt zich met terughoudendheid en emotionele diepgang, en benadrukt kleine daden van vriendelijkheid en persoonlijke vernieuwing in plaats van grootse gebaren.
Terwijl Seven Samurai The Magnificent Seven en elementen van de originele Star Wars direct beïnvloedde, heeft Ikiru een subtielere stempel gedrukt op hedendaags vertellen. Het vormde de basis voor het Britse drama Living, waarvoor Bill Nighy een Oscar-nominatie kreeg, en voor Wim Wenders' Oscar-genomineerde Perfect Days.
De film heeft een score van 98 procent op Rotten Tomatoes. Recensenten beschrijven het als een aangrijpend humanistisch verhaal over het confronteren van de sterfelijkheid en een van Kurosawa's meest persoonlijke werken. De overleden criticus Roger Ebert keerde herhaaldelijk terug naar de film en nam hem op in zijn Great Movies-selectie.
Door de jaren heen heb ik Ikiru ongeveer elke vijf jaar gezien, en elke keer heeft de film me geraakt en aan het denken gezet.
Kijkers hebben tot 30 september de tijd om Ikiru op het platform te bekijken. Het venster biedt een uitgelezen kans om deze ingetogen klassieker te ervaren voordat hij verdwijnt.