Poolse filmmaker Agnieszka Holland heeft haar volgende project aangekondigd, een biografisch drama getiteld Berlinweh – Heimwee naar een thuis dat het leven van Marlene Dietrich onderzoekt. De film put uit hetzelfde productieteam achter haar recente werk Franz.
In plaats van een rechtlijnig chronologisch verslag richt het scenario van Ingo Rasper zich op vier beslissende dagen die Dietrichs wisselende rollen als kunstenaar, burger en individu weerspiegelen. Het verhaal voert langs Parijs in 1937, Bergen-Belsen in 1945, Tel Aviv in 1960 en keert terug naar Parijs in 1983.
Holland beschreef haar terugkerende aarzeling om beroemde historische figuren te portretteren en merkte op dat bepaalde personen uit het verleden urgente vragen oproepen die overeenkomen met haar eigen zorgen. Ze schetste Dietrich als een complexe mix van glamour en inhoud, ego en vrijgevigheid, moed en twijfel, en als een Duitse die van sommige landgenoten beschuldigingen van verraad kreeg.
Marlene Dietrich was een kluwen van tegenstrijdigheden: een glamourster, maar ook een uitstekende actrice, zangeres en soldaat; een egoïstische egocentrist en een loyale, grootmoedige vriend en minnaar; een strijder voor mensenrechten, vol angsten en onzekerheden; een Duitse die in de ogen van veel landgenoten een verrader werd.
De regisseur benadrukte dat de film in deze geselecteerde momenten universele thema’s zoekt in plaats van een volledig levensverhaal, en daarbij vragen belicht die relevant zijn voor hedendaagse debatten over identiteit, moed en verbondenheid.
Het project wordt gefinancierd door het Berlijnse X Filme Creative Pool, het Tsjechische Marlene Film Production en de Brits-Ierse producent Mike Downey. Producenten Uwe Schott en Josephine Blume van X Filme merkten op dat het verhaal aansluit bij Hollands transnationale carrière en komt op een moment waarop culturele uitwisseling en ethische vastberadenheid opnieuw op de proef worden gesteld.
Op een moment dat culturele dialoog en morele moed opnieuw op de proef worden gesteld, staat Berlinweh voor het soort Europese cinema dat ver voorbij nationale grenzen reikt. Agnieszka Hollands transnationale oeuvre sluit perfect aan bij Marlenes reis tussen landen, talen en identiteiten.