Aflevering Sub Rosa van Star Trek: The Next Generation is het hoogtepunt van 'zo slecht dat het goed is'-camp

De gothic horror-aflevering uit seizoen 7 maakt het familiegeheim van Beverly Crusher tot een onvergetelijke mix van oprechte absurditeit en bovennatuurlijke streken.

De uitdrukking zo slecht dat het goed is beschrijft een speciale categorie entertainment waarbij oprechte inspanning botst met een bizarre uitvoering. Star Trek: The Next Generation waagt zich zelden in dit territorium, maar de aflevering Sub Rosa uit seizoen 7 staat als een uitstekend voorbeeld dat fans blijven herbezoeken vanwege de ongeremde camp.

Het verhaal achter Sub Rosa draait om Beverly Crushers terugkeer naar huis

De USS Enterprise arriveert bij de Schots gethematiseerde kolonie Caldos IV zodat dr. Beverly Crusher haar grootmoeder Felisa de laatste eer kan bewijzen. Crusher verzamelt persoonlijke spullen, waaronder dagboeken die onthullen dat Felisa een romantische relatie onderhield met een veel jongere man genaamd Ronin. Terug op de kolonie waarschuwt de tuinman streng tegen het aansteken van een bepaalde kaars die een geest zou oproepen.

Ronin manifesteert zich al snel en verklaart zijn langdurige genegenheid voor elke vrouw in de Crusher-familielijn. Hij beïnvloedt geleidelijk Beverly’s gedachten tot ze haar post bij Starfleet opgeeft om bij hem te blijven op Caldos IV. Kapitein Jean-Luc Picard komt op onderzoek en krijgt een vijandige ontvangst die hem bewusteloos achterlaat.

Ondertussen traceren Data en Geordi La Forge een verstorend energieveld naar Felisa’s graf. Bij het opgraven van het lichaam blijkt dat Ronin een anafasische alien is die afhankelijk is van de plasmakaars om te overleven. Beverly vernietigt uiteindelijk de kaars met haar phaser en beëindigt de dreiging.

Sub Rosa bevat alle klassieke ingrediënten van 'zo slecht dat het goed is'

De aflevering verzamelt bijna elk kenmerk van het genre. Een Ierse acteur speelt de Schotse tuinman met een accent dat uitmondt in komisch goud. Felisa’s plotselinge wederopstanding doet denken aan de memorabele zombie-sequenties uit producties van Ed Wood. Beverly en Deanna Troi voeren een ongemakkelijk gesprek over de erotische inhoud van de dagboeken, terwijl Picard een perfect getimede huivering van ongemak laat zien.

Een secundair plot over weercontrolesystemen zorgt voor een ironische wending: de kolonisten willen de uitstraling van Schotland zonder het echte klimaat. Het verhaal leunt meer op gothic romance dan op de gebruikelijke sciencefiction van de serie, maar de cast gaat volledig op in het materiaal.

Gates McFaddens toegewijde optreden geeft de charme van de aflevering anker

Voordat de alien onthuld wordt, creëren enkele scènes een oprecht sfeertje in Felisa’s oude huis. Gates McFadden verkoopt zowel de angst als de vreemde aantrekkingskracht die Beverly ervaart, waardoor de bovennatuurlijke elementen verrassend veel gewicht krijgen. Het idee van een honderdjarige grootmoeder met een geheime liaison met een ogenschijnlijk 34-jarige geest levert het meest blijvend absurde beeld van de aflevering op.

Sub Rosa bewijst dat zelfs een prestigieuze serie een uur kan produceren dat voortleeft juist door de gedurfde, onbeschaamde omarming van het ridicule.

Tags bij dit artikel