Scenarist-regisseur Adrian Chiarella putte voor zijn debuutfilm uit een gevoel van onbehagen over veranderende sociale attitudes. Het resultaat is Leviticus, een horrorverhaal over twee Australische tieners wiens prille relatie botst met religieuze conversietherapie en angstaanjagende bovennatuurlijke gevolgen.
Chiarella zag de afgelopen tien jaar een duidelijke terugtrekking in LGBTQIA+-rechten en een toename van vijandige retoriek in de Australische politiek en het dagelijks leven. In plaats van een rechttoe-rechtaan drama koos hij voor horror om die angsten rechtstreeks te onderzoeken. Het genre stelde hem in staat om kijkers te vragen wat hen écht angst aanjaagt, terwijl hij putte uit de manier waarop horror al langer gevoelens van anders-zijn en zelfontdekking voor queer publiek verkent.
De film draait om Naim en Ryan, gespeeld door Joe Bird en Stacy Clausen. Hun band drijft zowel de romance als de horror, terwijl demonische entiteiten de vorm aannemen van degene die elk het meest begeert.
Het balanceren van het liefdesverhaal met de monsterlijke elementen vroeg om voortdurende aanpassingen van script tot postproductie. Chiarella bleef de montage bijschaven tot kort voor de Sundance-première om het publiek onzeker te houden over wat er zou gebeuren. De sleutel, benadrukt hij, ligt in de echte aantrekkingskracht tussen de twee hoofdrolspelers, waardoor zowel de tedere momenten als de bovennatuurlijke dreiging geloofwaardig worden.
Deze film werkt niet zonder de chemie tussen Joe en Stacy. Het liefdesverhaal gaat niet werken, maar ook het hele mechanisme van die entiteit, dat horrormonster, werkt eigenlijk niet tenzij je écht, écht gelooft dat deze twee jonge mannen tot elkaar aangetrokken zijn.
De regisseur zag het potentieel van het duo al in hun eerste self-tapes en bevestigde de match tijdens de callbacks. Daarna organiseerde hij activiteiten om hun band te verdiepen voordat de camera’s draaiden. De acteurs brachten tijd samen door over staatsgrenzen heen, maakten een roadtrip om locaties te scouten, voltooiden escape rooms en gingen zelfs met een slang om ter voorbereiding op een vroege scène. Chiarella stuurde hen ook in hun rol een winkelcentrum in om de spanning van het verbergen van hun relatie in het openbaar te ervaren.
Leviticus kreeg na de Sundance-première een sterke respons van het publiek. Neon verwierf de film in een transactie van zeven cijfers en plant een prominente zomerse bioscooprelease. Extra vertoningen op South by Southwest en het Overlook Film Festival bouwden de verwachting verder op. De timing plaatst de film naast andere opvallende horrorfilms die recentelijk publiek trokken dat op zoek is naar viscerale, originele verhalen.
Chiarella verwelkomt de huidige golf van horrorsucces en verwijst naar recente hits die laten zien dat het publiek emotionele betrokkenheid in de bioscoop zoekt. Hij gelooft dat het genre geschikt is voor beginnende filmmakers omdat het gedurfde persoonlijke expressie beloont zonder grote sterren nodig te hebben. De regisseur hoopt dat de trend de komende jaren nieuw talent zal blijven aanboren.
Hoewel hij openstaat voor een terugkeer naar elementen uit de wereld van Leviticus of zijn personages, blijft Chiarella terughoudend over sequels. Hij kiest liever voor intieme, realistische relatieverhalen in verschillende genres. Tijdens de productie vroeg het team herhaaldelijk of scènes aanvoelden als echt leven in plaats van kunstmatige filmpjes, een standaard die hij ook in de toekomst wil hanteren.