Adam Wingard keert terug naar zijn genre-wortels met militaire slasher 'Onslaught'

De regisseur werkt samen met Simon Barrett aan een spannende 92 minuten durende thriller die super-soldaten, familiedrama en viscerale horror combineert.

Adam Wingard en zijn vaste medewerker Simon Barrett grijpen terug naar hun kenmerkende mix van horror en actie in Onslaught, een compacte militaire slasher die een voormalige scherpschutter tegenover genetisch gemanipuleerde killers plaatst. De 92 minuten durende film verschijnt als late zomergenre-invulling en keert terug naar het intiemere, meer persoonlijke stijl van de duo’s eerdere thrillers.

Trailerpark als toevluchtsoord voor experimenten

Het verhaal draait om Adria Arjona als Celeste, een scherpschietende veteraan die een trailerpark voor voormalige Amerikaanse militairen beheert. Geplaagd door oorlogstrauma’s combineert ze schietoefeningen met de zorg voor haar jonge dochter Daisy, gespeeld door Blake Kennedy. Hun kwetsbare routine wordt verstoord wanneer gebeurtenissen bij een nabijgelegen geheim laboratorium uit de hand lopen en een parallel verhaal over illegale experimenten introduceren.

Op de achtergrond speelt Dan Stevens de wetenschapper dr. Hans Kammler, terwijl Rebecca Hall zijn vrouw Hanna vertolkt. Samen leiden ze de creatie van drie gemodificeerde, sociopathische soldaten voor een particuliere opdrachtgever. Een kort openingsfragment schetst de Amerikaanse militaire geschiedenis, met aandacht voor Operatie Paperclip en Kammlers duistere verleden.

Supersoldaten zaaien inventief bloedbad

De gemodificeerde soldaten ontsnappen al snel en beginnen een moordpartij door naburige dorpen, waarbij ze met op maat gemaakte wapens een reeks bloederige en inventieve moorden plegen. Hun gloeiende ogen en meedogenloze achtervolging roepen klassieke horroriconen op, terwijl ze toch stevig geworteld blijven in de militaire en industriële thema’s van de film. Hulp komt van buurman Josiah, gespeeld door Reginald VelJohnson, en de plaatselijke sheriff Kovacks, vertolkt door Eric Wareheim.

Uitgestelde confrontatie bouwt moederlijke spanning op

Een opruimteam onder leiding van Drew Starkey’s huurmoordenaar Cyrus volgt de soldaten, maar dit subplot blijft ondergeschikt aan de centrale spanning tussen moeder en dochter. Arjona levert een gelaagde prestatie die hardheid combineert met momenten van warmte en de escalerende geweldpleging aannemelijk maakt. De uitgebreide opbouw zorgt ervoor dat kijkers zich met Celeste kunnen identificeren voordat de finale confrontatie begint, al laat de vroege piekintensiteit van de soldaten de climax soms repetitief aanvoelen.

Visuele stijl en geluid verhogen genreformule

Wingard en componist Matthew Pusti creëren een strakke audiovisuele ervaring die de spanning rond het weerloze kind en haar beschermende moeder versterkt. De esthetische afwerking van de film springt in het oog, ook wanneer het script af en toe onderontwikkeld lijkt. Raciale onderstromen komen naar voren via de achtergrond van de soldaten, maar blijven ondergeschikt aan het actie-horror spektakel.

Ondanks kleine structurele tekortkomingen en een behoefte aan strakkere pacing levert Onslaught voldoende middernachtsenergie en brute setpieces om genrefans tevreden te stellen. De film vormt een effectieve brug tussen de zomerblockbusters en het najaars horrorseizoen.

Tags bij dit artikel