A24's gruwelijkste schurken gerangschikt van moordende mode tot echt nazi-kwaad

De studio staat bekend om verontrustende horror en brengt enkele van de meest verontrustende antagonisten van de cinema voort.

Toen A24 in 2013 begon met het uitbrengen van films, merkten critici al snel de focus op bijzondere projecten van visionaire regisseurs. Vroege releases omvatten werk van Roman Coppola, Sofia Coppola, Harmony Korine, Sally Potter, Denis Villeneuve en Jonathan Glazer. Het bedrijf verwierf al snel erkenning als een onderscheidende speler in de onafhankelijke cinema en trok publiek naar zijn eigenzinnige selectie.

In de jaren daarna ontwikkelde A24 een herkenbare stijl over verschillende genres. Vooral de horrorproducties kregen het informele label "A24 Horror", met titels als The Witch, It Comes at Night, The Killing of a Sacred Deer, Hereditary, Midsommar, The Lighthouse en Talk to Me. De studio werd synoniem met ambitieuze, verontrustende arthousecinema.

A24's meest angstaanjagende antagonisten

Het catalogus van de studio bevat verschillende memorabel verontrustende figuren. De lijst hieronder rangschikt enkele van de meest onheilspellende schurken, beginnend met nummer vijf.

5. De bezeten jurk in In Fabric

Peter Stricklands film In Fabric uit 2018 draait om een vervloekt rood kledingstuk dat elke drager kwaad doet. Een gestreste bankbediende koopt de jurk voor een date en krijgt uitslag en verwondingen. Het verhaal volgt het kledingstuk terwijl het van eigenaar wisselt en steeds ernstiger gevolgen veroorzaakt. Uiteindelijk beweegt de jurk zelfstandig op een gewelddadig pad.

Strickland laadt het verhaal met dromerige, psychoseksuele beelden die kleding, verlangen en zelfbeeld onderzoeken. Surreële sequenties, waaronder een menstruerend mannequin, vergroten de onrust. De verklaring voor de animatie van de jurk dient vooral als afsluiting en niet als nette oplossing, waardoor de kernbedreiging intact blijft.

4. Mona Wassermann in Beau is Afraid

Ari Asters film Beau is Afraid uit 2023 volgt een man die wordt overspoeld door moederlijke schuld in een bijna drie uur durende angstspiraal. Joaquin Phoenix speelt Beau, die probeert zijn moeder Mona, gespeeld door Patti LuPone, te bereiken voor een begrafenis. Mona blijkt manipulatief en emotioneel misbruikend: ze veinzt haar eigen dood om loyaliteit te testen en houdt haar zoons therapiesessies in de gaten.

Het personage belichaamt de meest schadelijke ouderfiguur die denkbaar is en gebruikt woorden als wapens terwijl ze de controle behoudt via psychologische druk. De surrealistische structuur van de film versterkt de aanhoudende spanning.

3. Linda's therapeut in If I Had Legs I'd Kick You

Mary Bronsteins film If I Had Legs I'd Kick You uit 2025 plaatst psychiater Linda, gespeeld door Rose Byrne, midden in groeiende persoonlijke en professionele crises. Haar man is afwezig, haar dochter heeft medische hulp nodig en haar woonsituatie verslechtert na een overstroming in het appartement. Terwijl ze hoogrisicopatiënten behandelt, zoekt ze steun bij haar eigen therapeut.

De therapeut, gespeeld door Conan O'Brien, wuift haar zorgen weg en beëindigt uiteindelijk de sessies. In plaats van stabiliteit te bieden, vergroot de figuur schuld en isolatie en fungeert als katalysator voor verdere instorting.

2. Pearl in Pearl

Ti Wests prequel Pearl uit 2022 heeft Mia Goth in de hoofdrol als een jonge vrouw op een boerderij in Texas in 1918. Seksueel gefrustreerd en beperkt door de morele codes van die tijd, droomt Pearl van ontsnapping via dans. Haar ambities botsen met afwijzing, wat haar naar geweld drijft dat de film met verontrustende helderheid weergeeft.

Goths spel laat de kijker de neergang van het personage volgen en elk schreeuw en elke grijns begrijpen. De film biedt zeldzaam inzicht in de geest van een moordenaar en verrijkt met terugwerkende kracht de slasher X uit 2022.

1. Rudolf Höss in The Zone of Interest

Jonathan Glazers film The Zone of Interest uit 2023 draait om Rudolf Höss, de historische commandant van Auschwitz in 1943, gespeeld door Christian Friedel. Höss en zijn gezin leven comfortabel naast het kamp en onderhouden een tuin terwijl massale executies plaatsvinden. Afgelegen kreten en rook dringen af en toe binnen, maar de dagelijkse routines gaan onverstoorbaar door.

Höss behandelt genocide als routinewerk, bespreekt productiequota en uit af en toe verveling. Zijn vrouw waardeert de prestigieuze post omwille van het comfort. De film toont de banaliteit van het kwaad door de gewone aanvaarding van gruwelen in plaats van openlijke schurkenachtigheid. Het eindigt met een sobere herinnering aan de menselijke tol.

Tags bij dit artikel