De jaren 2020 hebben al een opmerkelijke reeks films opgeleverd, nog voordat het decennium halverwege is. De pandemie verstoorde de bioscopen en versnelde de groei van streaming, maar regisseurs bleven innoveren met frisse benaderingen van verhalen en beelden.
De cinema is sterk hersteld, zowel op het grote als op het kleine scherm. De periode heeft verschillende werken voortgebracht die nu als moderne klassiekers worden beschouwd. Deze variëren van close-up studies van herinnering en verlies tot omvangrijke historische verhalen. Elk is breed geprezen als een meesterwerk, en hun status zal waarschijnlijk in de loop der tijd groeien.
The Father onderscheidt zich als een van de meest aangrijpende filmportretten van dementie. Anthony Hopkins levert een hoogtepunt in zijn carrière met een vertolking van een oudere man wiens greep op de realiteit langzaam afneemt. Kijkers ervaren zijn verwarring direct, terwijl het appartement verandert, gezichten zonder uitleg wisselen en vaststaande feiten onzeker worden.
De film laat de tijd rondlopen en herhaalt gesprekken met kleine verschillen. Montagekeuzes versterken de desoriëntatie, inclusief plotselinge wisselingen van acteurs die gezichtsblindheid en geheugenverlies weerspiegelen. Bijdragen van Olivia Colman en anderen voegen diepgang toe aan het ensemble.
The Souvenir Part II is het beste werk tot nu toe van Joanna Hogg. Het vervolg verdiept het oorspronkelijke verhaal en herkadert het na de dood van Anthony. Julie keert terug naar de filmschool en confronteert hoe weinig ze werkelijk wist over de relatie die haar heeft gevormd.
Het verhaal mengt humor, ongemakkelijke momenten en scherpe inzichten in creativiteit. Het put uit Hoggs eigen leven voor een intiem zelfportret van het artistieke proces.
Sentimental Value zet de sterke reeks van Joachim Trier voort met Renate Reinsve in een hoofdrol. Het verhaal draait om vervreemde familieleden en de gecompliceerde banden tussen ouders, kinderen en broers en zussen. Niet-lineaire hoofdstukken laten meerdere perspectieven tot ontwikkeling komen.
Een sterk ensemble met onder meer Stellan Skarsgård en Elle Fanning brengt het gelaagde drama tot leven.
Aftersun is een indrukwekkend debuut van Charlotte Wells. De film volgt een jong meisje en haar vader tijdens een ogenschijnlijk gewone vakantie in Turkije. Terugblikken en volwassen reflectie onthullen diepere breuken.
Paul Mescal en de jonge actrice Frankie Corio leveren ingetogen en memorabele prestaties die het emotionele gewicht vergroten.
Drive My Car bewerkt een verhaal van Haruki Murakami tot een drie uur durende reflectie op rouw en menselijke verbinding. Een theaterregisseur reist naar Hiroshima voor een productie en vormt geleidelijk een onverwachte band met zijn toegewezen chauffeur.
Regisseur Ryusuke Hamaguchi laat scènes en dialogen op eigen tempo ontwikkelen en bouwt op naar een krachtige emotionele ontlading.
Killers of the Flower Moon laat Martin Scorsese de gerichte moorden op Osage-mensen in Oklahoma in de jaren 1920 onderzoeken. Leonardo DiCaprio, Lily Gladstone en Robert De Niro leiden een cast die epische schaal combineert met morele complexiteit.
Asteroid City biedt opnieuw een kenmerkende visie van Wes Anderson. De film werkt op meerdere niveaus en vermengt een televisie-uitzending met het toneelstuk dat het uitbeeldt. Een groot ensemble met onder meer Scarlett Johansson en Tom Hanks bevolkt de gestileerde setting van de jaren 1950.
One Battle After Another koppelt Leonardo DiCaprio aan Paul Thomas Anderson. Het verhaal volgt een voormalige radicaal wiens daden uit het verleden zijn dochter in gevaar brengen. Sean Penn levert een opvallende bijrol.
Oppenheimer vertegenwoordigt het sterkste thematische werk van Christopher Nolan. Cillian Murphy speelt J. Robert Oppenheimer in een vertolking die genialiteit combineert met innerlijke onrust. Montage en score creëren een thrillerachtige vaart rond de creatie van de atoombom en de blijvende gevolgen.
The Zone of Interest van Jonathan Glazer richt zich op het gezin van een Auschwitz-commandant dat naast het kamp woont. Het alledaagse gezinsleven gaat door terwijl gruweldaden zich net achter de muur afspelen, voornamelijk overgebracht via het geluid.