- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Deze mislukte pogingen om klassieke griezelfilms nieuw leven in te blazen variëren van misplaatste updates tot complete rampen.

Horrorremakes beloven vaak frisse interpretaties van geliefde klassiekers, maar leveren vaak teleurstellende resultaten op. Studios jagen op snelle winst door iconische verhalen opnieuw te bezoeken, maar veel van deze pogingen schaden de reputatie van het genre met zwakke scripts, verkeerd gecaste acteurs en verloren sfeer.

A Nightmare on Elm Street 2010 verliest Freddy's humor en terreur

De versie uit 2010 van A Nightmare on Elm Street begint met een groot nadeel door Robert Englund te vervangen als Freddy Krueger. Jackie Earle Haley neemt de rol over, maar het personage verliest zowel de sarcastische humor als de echte dreiging die de originele versie definieerden. Rooney Mara's Nancy mist de diepgang van Heather Langenkamps optreden, en de beslissing om Freddy als kindermisbruiker te portretteren voegt onnodige weerzin toe zonder het verhaal te verbeteren.

Black Christmas 2006 ruilt spanning in voor luide jumpscares

Glen Morgans versie uit 2006 van Black Christmas haalt de donkere humor en het bedachtzame tempo van de originele film uit 1974 weg. Lacey Chabert en Michelle Trachtenberg voegen weinig toe aan hun rollen in een studentenhuis dat wordt belaagd door een moordenaar in een kerstmanpak. De film vervangt spanning door overmatig bloedvergieten en goedkope schokmomenten die niet overtuigen.

Day of the Dead 2008 offert Romero's diepgang op voor actie

Steve Miners remake uit 2008 van Day of the Dead breidt het verhaal uit met snelle zombies en open settings die de claustrofobische angst van George Romero's klassieker wegvagen. Mena Suvari en Ving Rhames leiden een militaire reactie op een uitbraak, maar het verhaal reduceert complexe thema's van klasse en vooroordeel tot simpele geweld. Nick Cannons komische noot benadrukt alleen de tonale missers van de film.

One Missed Call 2008 levert houterig acteerwerk en zwakke griezels

Eric Valettes bewerking uit 2008 van de Japanse hit One Missed Call volgt studenten die worden vervloekt door dreigende telefoontjes die hun dood voorspellen. Shannyn Sossamon en Edward Burns spelen in een verhaal dat lijdt onder stijve prestaties, low-budget CGI en voorspelbare jumpscares die de film een score van 0% opleverden op Rotten Tomatoes.

The Wicker Man 2006 biedt weinig meer dan een memorabele zin

Neil LaButes versie uit 2006 van The Wicker Man toont Nicolas Cage die een heidense gemeenschap onderzoekt, maar struikelt over bizarre keuzes en een gebrek aan spanning. Het beruchte "Not the bees"-moment levert de enige blijvende quote op, terwijl de rest vlak aanvoelt vergeleken met de griezelige sfeer van het origineel.

Children of the Corn 2009 maakt enge kinderen irritant

Donald P. Borchers' versie uit 2009 van het Stephen King-verhaal Children of the Corn vervangt angstaanjagende jonge personages door irritante exemplaren. David Anders en Kandyse McClure spelen gestrande reizigers in een stad die wordt bestuurd door kinderen die een duistere entiteit aanbidden. Het resultaat voelt onhandig en veel minder effectief dan eerdere verfilmingen.

The Fog 2005 vertrouwt op cheesy CGI en oppervlakkige veranderingen

Rupert Wainwrights remake uit 2005 van John Carpenters The Fog actualiseert het kustspookverhaal met Tom Welling en Selma Blair in de hoofdrollen. De spookmatrozen zien er flashy uit in plaats van griezelig, en de digitale mist oogt onovertuigend naast de praktische effecten van het origineel uit 1980.

War of the Worlds 2025 voegt data-hongerige aliens toe zonder spanning

Rich Lees bewerking uit 2025 van H.G. Wells' War of the Worlds heeft Ice Cube in de hoofdrol in een gemoderniseerd verhaal waarin aliens data zoeken naast vernietiging. De film mist de spanning van eerdere versies en komt over als afgeleid, waardoor kijkers weinig reden hebben om zich te engageren.

Cabin Fever 2016 kopieert het origineel zonder enige bite

Travis Zariwny's versie uit 2016 van Eli Roths Cabin Fever repliceert het plot met het vleesetende virus maar verliest de humor en rauwheid van het origineel. Samuel Davis leidt een groep jongeren wiens quarantaine saai aanvoelt in plaats van gespannen, en de film kreeg overal slechte recensies.

Psycho 1998 kopieert Hitchcock shot voor shot met matig resultaat

Gus Van Sants shot-for-shot remake uit 1998 van Alfred Hitchcocks Psycho staat als de meest misplaatste film op deze lijst. Vince Vaughn en Anne Heche worstelen in iconische rollen die oorspronkelijk werden gespeeld door Anthony Perkins en Janet Leigh, waardoor een mijlpaal in de thriller verandert in een levenloze oefening die kleur toevoegt maar alle nuance en impact wegneemt.