10 opvallende soloalbums van The Beatles die hun jaren na de breuk definieerden

Voormalige bandleden verwerkten persoonlijke worstelingen, rivaliteiten en nieuwe starts in blijvende platen die hun individuele kracht bewezen.

Fans discussiëren vaak over hun favoriete lid van The Beatles, maar het solowerk dat elk na de breuk van de band in 1970 uitbracht, onthult duidelijke artistieke stemmen gevormd door zowel spanning als blijvende banden. De splitsing liet de groepsleden verdeeld over financiën, auteursrechten en persoonlijke zaken, maar hun individuele releases bleven met elkaar verbonden door wederzijdse inspiratie, incidentele samenwerkingen en soms scherpe lyrische steken.

Vroeg in het decennium wisselden Paul McCartney en John Lennon openlijk venijn uit, terwijl George Harrison zijn eigen weg ging en Ringo Starr vriendschappen over de kloof heen behield. Na verloop van tijd vervaagden oude grieven, maar de wrijving voedde enkele van hun sterkste materiaal.

Ringo Starr verzamelt voormalige bandleden voor een bijna-reünie

Ringo Starrs titelloze album uit 1973 springt eruit als de dichtstbijzijnde benadering van een volledige Beatles-reünie op plaat. Slechts drie jaar na de breuk haalde Starr Lennon en Harrison over om bij te dragen, waarbij de drummer opmerkte dat McCartney niet achter wilde blijven. Harrison leverde drie nummers, waaronder de hit Photograph, terwijl Lennon I'm the Greatest schreef. McCartney en zijn vrouw Linda voegden Six O'Clock toe na een speelse aansporing van Starr. De sessies toonden de voormalige bandleden die ondanks aanhoudende spanningen samenwerkten.

Paul McCartney start zijn solocarrière met een lo-fi-statement

McCartney's debuut soloalbum verscheen in april 1970 en zorgde meteen voor ophef omdat het samenviel met het laatste Beatles-album, Let It Be. Recensenten van Rolling Stone noemden de nummers destijds tweederangs vergeleken met het hoogtepunt van de band. Het album, grotendeels thuis opgenomen met hulp van Linda McCartney, kreeg later erkenning als een baanbrekende lo-fi-klassieker die McCartney's onafhankelijkheid benadrukte.

George Harrison worstelt met platenmaatschappij en persoonlijk verlies

Harrison kreeg afwijzing toen hij Somewhere in England in 1980 indiende. Zijn platenmaatschappij vond het onvoldoende commercieel, waardoor hij het project moest herwerken en covers toevoegde. De definitieve versie uit 1981 bevatte Blood from a Clone, een directe reactie op de leiding. Lennons dood in december 1980 trof Harrison diep en leidde tot de opname van de ode All Those Years Ago voor het album.

John Lennon toont rauwe eerlijkheid op zijn debuut soloalbum

Lennons Plastic Ono Band, uitgebracht in 1970, confronteerde het einde van het Beatles-tijdperk rechtstreeks. Het nummer God bevat de scherpe verklaring dat de droom voorbij was, met een lijst van figuren van Elvis tot The Beatles zelf. Nummers als Mother en Working Class Hero onthulden een kwetsbare, politiek geladen artiest die volledig zijn eigen identiteit omarmde.

Lennon balanceert vredesliederen en persoonlijke aanvallen op Imagine

Het album Imagine uit 1971 toonde Lennons tegenstrijdigheden. Het titelnummer bood een zachte visie op wereldwijde harmonie, maar How Do You Sleep? bevatte een directe lyrische aanval op McCartney die de diepte van hun ruzie op dat moment onderstreepte. Andere nummers zoals Jealous Guy en Gimme Some Truth completeerden een verzameling die introspectie met protest combineerde.

Paul McCartney vindt vrijheid in Nigeria met Band on the Run

McCartney nam Wings in 1973 mee naar Lagos voor een verandering van omgeving na sessies thuis en in Londen. Last-minute vertrekken van bandleden lieten alleen de McCartneys en gitarist Denny Laine over, maar het resulterende album leverde klassiekers op, waaronder het titelnummer en Nineteen Hundred and Eighty-Five. De ervaring bevestigde McCartney's vermogen om succesvol te zijn buiten het Beatles-kader.

George Harrison keert terug met Cloud Nine en een Beatles-knipoog

Na een pauze van vijf jaar keerde Harrison in 1987 terug met Cloud Nine. De cover van Got My Mind Set on You bereikte voor het eerst in meer dan tien jaar de top van de hitlijsten. When We Was Fab bood een tedere maar ironische terugblik op Beatlemania, met Starr die op het nummer meespeelde.

John Lennons Double Fantasy vangt huiselijk geluk

Uitgebracht in 1980 kort voor Lennons dood, weerspiegelde Double Fantasy vijf jaar waarin hij zijn zoon Sean opvoedde. Nummers als Watching the Wheels en Beautiful Boy vierden het gezinsleven, terwijl (Just Like) Starting Over blijvende liefde voor zijn vrouw Yoko Ono uitdrukte. Het album benadrukte Lennons gave voor hartelijke ballads.

George Harrison bewijst zijn songwriting-onafhankelijkheid

All Things Must Pass, Harrisons ambitieuze driedubbele album uit 1970, bereikte wereldwijd de top van de hitlijsten. Het titelnummer was het jaar ervoor door The Beatles afgewezen. My Sweet Lord werd meteen een hit en toonde dat Harrison geen Lennon of McCartney meer nodig had om grote successen te creëren.

Paul McCartney vuurt het eerste schot af op Ram

McCartney's album Ram uit 1971 kreeg bij verschijning scherpe kritiek, waarbij Rolling Stone suggereerde dat Lennon eerder McCartney's zoetere neigingen had ingedamd. De single Uncle Albert/Admiral Halsey bereikte de eerste plaats in de VS. Het openingsnummer Too Many People bevatte een verhulde kritiek op Lennon die het antwoord How Do You Sleep? uitlokte. Decennia later staat het album nog steeds onder de beste platen van het decennium.

Deze tien albums laten zien hoe The Beatles individueel floreerden, ook al bleef hun gedeelde geschiedenis elke noot beïnvloeden.

Tags bij dit artikel