- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Van gangsters uit het verbodstijdperk tot moderne huurmoordenaars, deze sequenties leveren onvergetelijk cinematografisch vuurwerk.

Schietpartijen behoren tot de meest viscerale momenten in de cinema. Deze sequenties zetten spanning om in explosieve actie en bepalen vaak hele films. Een gedetailleerde rangschikking belicht tien opvallende voorbeelden die variëren van klassieke western-standoffs tot meedogenloze moderne vuurgevechten.

The Untouchables bouwt spanning op voor vuurgevecht op Union Station

The Untouchables onderscheidt zich onder gangsterfilms uit het verbodstijdperk door superieure actie. Regisseur Brian De Palma creëert een minutieus opgebouwde sequentie op Chicago Union Station die langzaam opbouwt voordat hij explodeert. De scène brengt een hommage aan de Odessa Steps-sequentie uit Battleship Potemkin en levert tegelijk een eigen suspensevolle ontknoping.

Commando maakt van Arnold Schwarzenegger een onstuitbare kracht

Arnold Schwarzenegger belichaamt het ultieme eenmansleger in Commando. De gepensioneerde kolonel redt zijn ontvoerde dochter met puur vuurkracht. De lange slotscène met schietpartijen bevat non-stop kogels en overdreven vernieling die de zinloze maar bevredigende actie typeert.

The Matrix lobby schietpartij combineert slow motion en schietwerk

The Matrix mengt vechtsport met intense vuurgevechten. De lobbysequentie in de eerste film vangt dynamiek met hoge energie door innovatieve slowmotion-effecten. Choreograaf Yuen Woo-ping hielp de kenmerkende gevechtsstijl van de serie vormgeven die nog steeds invloedrijk is.

Django Unchained levert een bloedig Candyland-climax

Django Unchained bevat een groots slowmotion-vuurgevecht op Candyland. Verrassende personage-uitgangen triggeren de chaos terwijl de titelheld zich een weg schiet door vijanden. De sequentie behoort tot de bloedigste in de filmgeschiedenis.

John Wick Chapter 4 toont shotgun-chaos van bovenaf

John Wick: Chapter 4 legt de nadruk op vuurwapenexpertise boven handgemeen. De appartementencomplex-sequentie, gefilmd vanuit een bovenaanzicht, gebruikt Dragon's Breath-shotgunpatronen. Hij springt eruit, zelfs in een episch lange actiefilm vol inventieve gevechten.

The Good the Bad and the Ugly bouwt op naar een gespannen driehoeksstandoff

The Good, the Bad and the Ugly eindigt met een Mexicaanse standoff in plaats van langdurig schieten. De opbouw creëert een van de meest suspensevolle sequenties in de cinema, ondanks minder daadwerkelijk schieten. De slotminuten tillen de hele film naar een hoger niveau.

Scarface eindigt met een over-the-top bloedbad in een landhuis

Scarface sluit op spectaculaire wijze af terwijl Tony Montana tegenover overweldigende kansen staat. Het opkomst-en-ondergang-gangsterverhaal bereikt zijn bombastische hoogtepunt door aanhoudend schieten en meedogenloze uitdaging. Brian De Palma levert weer een memorabele schietpartij, anders dan zijn werk aan The Untouchables.

The Wild Bunch zet een laatste stand voor ouder wordende outlaws

The Wild Bunch bevat een climax met een groepsgevecht waarbij personages bewust een hopeloze strijd aangaan. De sequentie past bij de thema's van outlaws die verdreven worden door een veranderend westen. Een eerdere sterke schietpartij aan het begin zet de toon, maar het einde resoneert het sterkst.

Hard Boiled stopt non-stop actie in een ziekenhuisfinale

Hard Boiled levert meedogenloos schieten en explosies gedurende de hele slotact die zich afspeelt in een ziekenhuis. Regisseur John Woo maximaliseert de locatie voor creatieve schietpartijen die zelfs zijn andere geprezen films zoals The Killer en Face/Off overtreffen.

Heat staat bovenaan met het iconische straatgevecht in Los Angeles

Heat verdient de eerste plaats door de minutieus vervaardigde bankroofschietpartij op de straten van Los Angeles. Michael Mann plaatst de sequentie perfect binnen een bijna drie uur durend misdaadepos. De scène blijft meer dan dertig jaar later invloed uitoefenen op discussies over actiefilms.