De jaren tachtig brachten enkele van de meest memorabele sitcompersonages van de televisie voort, met scherpe dialogen, fysieke gags en onvergetelijke catchphrases. Series als Happy Days en The Golden Girls introduceerden figuren die culturele iconen werden, ook toen het decennium plaatsmaakte voor '90s-klassiekers als Homer Simpson en het Seinfeld-ensemble.
Arthur "Fonzie" Fonzarelli, gespeeld door Henry Winkler, verscheen in scènes met zijn kenmerkende "Aaaay!" en leren jack. Oorspronkelijk bedoeld als de stoere figuur van de serie in plaats van de komische hoofdrol, groeide het personage uit Happy Days uit tot een centrale aanwezigheid door overdreven maniertjes en onverwachte humor. Zijn populariteit leidde tot de uitdrukking "jumping the shark", bedacht na een latere stunt met waterski's.
Michael J. Fox speelde Alex P. Keaton in Family Ties als een keurige jonge Republikein die botste met zijn liberale ouders. Het personage draaide de typische tienerrebellie om door zakenpakken en Wall Street-ambities te omarmen en maakte politieke verschillen tot een constante bron van humor.
Woody Harrelson voegde zich bij Cheers als de oprechte, traag denkende barkeeper Woody Boyd. Zijn midwestelijke onschuld viel op in de drukke Bostonse setting, waarbij zijn onnozele reacties op het grootstedelijke leven voor betrouwbare humor en innemende momenten zorgden.
Gary Colemans Arnold Jackson in Diff'rent Strokes maakte "Whatchu talkin' 'bout, Willis?" tot een blijvende catchphrase. De serie combineerde serieuze onderwerpen met luchtige familiedynamiek, en Colemans scherpe timing verhief de komische momenten.
David Coulier speelde Joey Gladstone in Full House en bood cartoonimpressies en poppenroutines om de sfeer te verlichten in een huishouden van drie mannen die jonge meisjes opvoeden. Zijn man-kind-energie balanceerde emotionele verhaallijnen met pure gekkigheid.
Leslie Nielsen speelde de stuntelige rechercheur Frank Drebin in de kortstondige serie Police Squad!. Visuele gags en woordspelingen kenmerkten de parodie, waarbij Nielsens uitgestreken spel het personage meenam naar de Naked Gun-films.
Roseanne Barr bracht gevatte oneliners naar de titelrol in Roseanne. De nuchtere reacties van het personage benadrukten realistische familiekwesties en leverden bijtende humor die de sociale commentaar van de serie verankerde.
John Ritters Jack Tripper navigeerde het uitgangspunt van Three's Company met expert fysieke timing. Verstopte gags en overdreven gezichtsuitdrukkingen maakten ongemakkelijke situaties tot opvallende komische hoogtepunten.
Ed O'Neill speelde Al Bundy in Married... with Children als een cynische schoenenverkoper die buren belachelijk maakte en zich door het gezinsleven slingerde. Onder de beledigingen lag duidelijke genegenheid voor zijn huishouden, waardoor de scherpe humor van de serie verzacht werd.
Betty Whites Rose Nylund in The Golden Girls leverde rondzwervende verhalen uit St. Olaf en wijdopen blikken. Haar naïeve optimisme contrasteerde met de scherpere uitwisselingen van de groep en maakte haar tot een uitblinker in het ensemble.