Victorian Psycho arriveert op het Filmfestival van Cannes met een titel die zijn compromisloze rand signaleert. De film opent op 21 mei in Un Certain Regard en volgt Maika Monroe als Winifred Notty, een jonge gouvernante die een positie aanneemt in het grootse Ensor House in de jaren 1850. Ze werkt voor de rijke familie Pounds maar draagt een gewelddadige geschiedenis en gevaarlijke driften met zich mee die al snel in het landhuis losbarsten.
Regisseur Zachary Wigon, die zijn derde speelfilm maakt na The Heart Machine en Sanctuary, wilde dat de film vrij kon schakelen tussen duisternis en absurditeit. Hij koos één woord om de algehele sfeer te vangen.
The word I kept using was ‘demented.’ It’s a big tent. Demented encompasses scary, but also funny and outrageous.
Het verhaal is gebaseerd op het ongepubliceerde manuscript van de Spaanse romanschrijfster Virginia Feito, dat Wigon las nadat hij contact met haar had gezocht. Het vroege concept bevatte al een intense woede die hem van pagina tot pagina greep, en de gepubliceerde versie behield die rauwe kracht terwijl er scherpe humor aan werd toegevoegd.
Feito bewerkte haar eigen roman voor het scherm, en Wigon benadrukte dat een sterk script de film in staat stelt om van horror naar komedie naar personagedrama te gaan zonder geforceerd aan te voelen. Hij vergeleek het proces met het construeren van een complex huis zodat de structuur onder druk standhoudt.
If the script is feeling true, then going from a scene of horror to a scene of comedy to a scene of character-based drama isn’t a gimmick if it’s true to the situation and the psychological subjectivity of the character.
Monroe bouwt voort op haar werk in It Follows en Longlegs door een vrouw te spelen die van beleefde beheersing overgaat in moordzuchtige woede. Wigon en de actrice richtten zich op expressionistische spel en de verborgen intensiteit achter haar ogen.
One of the interesting things about Maika is her incredible ability to have a restrained, contained intensity on screen. There’s this sense with her screen persona that there’s something very intense going on behind her eyes, in her head, that you’re not able to track.
Wigon blijft stil over toekomstige projecten maar voelt zich verheugd om deze visie naar Cannes te brengen. Hij noemt de selectie een surrealistische en ongelooflijke eer.