Zach Cregger's Resident Evil-film leunt op slapstickkomedie

De film herschept de Capcom-franchise als een absurde, gore parodie rond de chaotische nacht van een gewone koerier in Raccoon City.

Regisseur Zach Cregger slaat met zijn nieuwe film een onverwachte weg in met de Resident Evil-franchise. In plaats van weer een grimmig survivalhorrorverhaal te brengen, gebruikt de film de vertrouwde wereld vol zombies als basis voor brede comedy en fysieke gags.

Een onwaarschijnlijke protagonist in de hoofdrol

Het verhaal volgt Bryan, gespeeld door Austin Abrams, een medisch koerier die pakketjes rondbrengt in Raccoon City. Bryan combineert werkstress met persoonlijke gesprekken met zijn vriendin over hun toekomst, terwijl hij een pakket met hoge prioriteit vervoert dat verbonden is met de gebeurtenissen uit Resident Evil 2. Zijn nacht loopt uit de hand nadat hij een geïnfecteerde vrouw aanrijdt en haar probeert te helpen.

Bryan ontdekt al snel dat de passagier veel gevaarlijker is dan ze lijkt. Ze springt herhaaldelijk op hem af vanaf de passagiersstoel, waardoor hij onhandig probeert kalm te blijven, zelfs na een verkeerscontrole door de politie. Deze vroege scènes zetten de toon van de film: een gewone man die in buitengewone horror belandt zonder speciale vaardigheden of training.

Comedy boven klassieke horrorspanning

Cregger put uit zijn achtergrond in sketchcomedy met Whitest Kids U' Know om het verhaal vol slapstick en grapjes te stoppen. Bryan reageert op elke groteske ontmoeting met ongeloof, gevloek en chaotische ontsnappingen in plaats van heldhaftige confrontaties. Het resultaat voelt meer als een uitgebreide horrorcomedysketch dan als een rechttoe-rechtaanadaptatie van de games van Capcom.

De gore creature designs blijven trouw aan de groteske stijl van de franchise, maar de film houdt zelden de spanning vast. In plaats daarvan bouwt hij absurde situaties op en laat de incompetentie van de protagonist de humor bepalen. Bryan functioneert meer als een speler van een horror game die in realtime reageert dan als een capabele overlever.

Het gevoel van de games vastleggen

De film slaagt het best wanneer hij de ervaring van het spelen van Resident Evil-titels weerspiegelt. Kijkers zien hoe een onvoorbereid personage nachtmerrieachtige wezens trotseert terwijl hij via nerveus gelach zijn kalmte probeert te bewaren. Deze meta-aanpak geeft prioriteit aan de emotionele achtbaan van angst vermengd met absurditeit boven trouwe plotdetails of fan-service cameo's.

Fans die een serieuze toon of diepe banden met de bredere serie zoeken, kunnen de constante grapjes storend vinden. Wie openstaat voor een 95 minuten durende parodie met af en toe een schrik, zal waarschijnlijk waarderen hoe de film de geest van de games weergeeft zonder hun gebruikelijke zelfserieuze verteltrant te kopiëren.

Tags bij dit artikel