Zach Cregger geeft Resident Evil een grillige virale draai

De regisseur van Weapons ruilt meedogenloze actie in voor een naturalistische monstermix die fris en vreemd onschuldig aanvoelt

Zach Cregger volgde zijn veelgeprezen horrorfilm Weapons met een verrassende keuze: een reboot van de Resident Evil-serie. Het resultaat wijkt sterk af van eerdere delen in de langlopende franchise.

Een verschuiving van videospelactie naar naturalistische horror

Eerdere Resident Evil-films boden hyperkinetische zombiechaos voor gamers. Cregger kiest voor een langzamer, meer slenterend tempo dat een sprookjesachtige sfeer en eigenzinnige herkenbaarheid opbouwt in plaats van non-stop spanning.

Het verhaal begint met medisch koerier Bryan, gespeeld door Austin Abrams, die een pakket met hoge inzet aanneemt nadat hij een orgaan heeft afgeleverd in een ziekenhuis. Zijn rit door besneeuwd boerenland vormt het decor voor toenemende gevaren.

Een gewone held tegenover bizarre wezens

Abrams portretteert Bryan als een verwarde, bange everyman die gilt bij dreigingen en geen machoheldkenmerken heeft. Het personage ruziet aan de telefoon met zijn zwangere vriendin en struikelt van de ene vreemde ontmoeting in de andere.

Vroege incidenten omvatten het aanrijden van een vrouw die de eerste zichtbare zombie wordt en het zoeken van onderdak op een geïsoleerde boerderij. Daar onthult een hondenbeet een groteske transformatie met tentakels die uit het splittende gezicht barsten.

Monsters evolueren op creatieve en groteske wijze

De wezens delen een virale oorsprong maar zien er verschillend uit. Slachtoffers worden opgenomen in veelpotige klompen die als tumbleweeds rollen. Een monster spuugt groen zuur dat door vloeren in een liftschacht brandt.

Bryan ontmoet later wetenschapper Carl, gespeeld door Paul Walter Hauser, die werkt voor de Umbrella Corporation. De film bereikt zijn laboratoriumclimax met Zach Cherry onder de wetenschappers die proberen een tegengif te ontwikkelen uit het mysterieuze pakket.

Een luchtige monstermix met echte persoonlijkheid

Cregger vermijdt de gedepersonaliseerde stijl van eerdere films. Het negentig minuten durende verhaal escaleert in speelse absurditeit terwijl het een vreemde onschuld bewaart. Het leent effecten en sferen van klassieke horror zonder zich afgeleid of overdreven serieus te voelen.

Het resultaat levert escapistisch vermaak dat levend aanvoelt waar eerdere delen vaak mechanisch overkwamen. Bryan fungeert als een herkenbare stand-in die steeds buitenissiger dreigingen navigeert met humor en kwetsbaarheid.

Tags bij dit artikel