Xavier Tera debuteert met 'The Color of the Sun' op Venetië tegen evocatief Okinawa-decor

Debutantregisseur levert stijlvol coming-of-age-drama dat sfeer boven emotionele diepgang stelt

Debutant Xavier Tera bracht zijn intieme drama The Color of the Sun naar de Horizons-sectie van het Filmfestival van Venetië, waar het in première ging voor publiek dat bekend is met recente festivalhits over tieners die zichzelf ontdekken.

Okinawa-setting brengt frisse spanning in zomerverhaal

De film onderscheidt zich door de ongebruikelijke locatie op het Japanse eiland Okinawa, een plek die decennia lang getekend is door de Amerikaanse militaire aanwezigheid na de Tweede Wereldoorlog. Straaljagers vormen een constante achtergrond van geluid en een gevoel van onderliggend conflict dat het dagelijks leven van de bewoners beïnvloedt.

De aanstaande middelbare scholier Kamei, gespeeld door Naoto Shimajiri, dobbert door de zomer na het verlies van zijn vader. Hij botst met zijn moeder, houdt vrienden op afstand en navigeert ongemakkelijke interacties met een meisje terwijl hij een voorzichtige band opbouwt met de Amerikaanse militair Colin, gespeeld door West Mulholland. De twee communiceren over taalbarrières heen en vinden elkaar in stille momenten.

Cinematografie schittert maar verhaal blijft ongrijpbaar

Cinematograaf Sayombhu Mukdeeprom, bekend van Call Me By Your Name, legt het eiland en zijn bewoners vast in opvallende beelden. De visuele stijl trekt kijkers mee in zonnige dagen en stille interieurs, maar het verhaal voelt vaak meer als een sfeerstuk dan als een volledig uitgewerkte karakterstudie.

Kamei komt over als teruggetrokken, waardoor zijn motieven verborgen blijven. Kijkers krijgen beperkt inzicht in zijn innerlijke wereld, voorbij oppervlakkige handelingen en bekende genreconventies. De film vermijdt bewust veel verwachte plotwendingen, wat resulteert in een sobere structuur met korte romantische ontmoetingen en familietwisten zonder diepere uitwerking.

Oorsprong als fotoboekproject beïnvloedt visuele focus

Het project begon als een fotoboekcollaboratie gekoppeld aan de consumentengoederenlijn van ontwerper Marc Jacobs. Die oorsprong is zichtbaar in de nadruk op aantrekkelijke composities van het Okinawa-leven. Hoewel de setting rijke potentie biedt rond lokale identiteit, militaire spanningen en een afscheidingsbeweging, laat de film veel van dat thematische terrein onbenut.

Een afsluitende voice-overbrief van Kamei’s moeder biedt een hint naar thema’s van persoonlijke vrijheid, maar het moment komt laat en laat belangrijke vragen onbeantwoord. Het resultaat is een fraaie productie die meer Tera’s oog voor beeld toont dan zijn beheersing van narratieve inhoud.

Tags bij dit artikel