Regisseur Wim Wenders keert terug naar de 3D-cinema met een nieuwe film die het publiek frisse perspectieven biedt op de gebouwen van de visionaire Zwitserse architect Peter Zumthor. De documentaire, die in première gaat in Venetië, volgt in de voetsporen van de eerdere werken van de filmmaker over danseres Pina Bausch en kunstenaar Anselm Kiefer.
Terwijl veel publiek grote 3D-spectakels omarmt, heeft Wenders het formaat consequent ingezet voor intiemere artistieke onderwerpen. Zijn nieuwste werk voegt zich bij Pina en Anselm om te laten zien hoe diepte, ruimtelijke verhoudingen en beweging architectuur en performance tot leven kunnen brengen op een manier die platte beelden niet kunnen evenaren.
De aanpak doet denken aan vroege reisreportages die kijkers meenamen naar verre bezienswaardigheden. Hier ligt de meerwaarde in de bevoorrechte toegang tot Zumthors creaties, waarvan er veel afgelegen of privé zijn en anders voor de meeste mensen onbereikbaar zouden blijven.
De film reist langs verschillende projecten van de 83-jarige architect. Daaronder zijn zijn eigen woning, het Therme Vals-spa in Zwitserland, het Steilneset Memorial for the Victims of the Witch Trials in Vardø in Noorwegen en de Bruder Klaus Field Chapel in Wachendorf in Duitsland. Inwoners van Los Angeles kunnen een recentere toevoeging bezoeken: de David Geffen Galleries van het Los Angeles County Museum of Art.
Om te voorkomen dat Zumthors betonnen ontwerpen kil overkomen, laat Wenders mensen door de ruimtes bewegen om schaal en beleving over te brengen. Figuren als regisseur Ava DuVernay, romanschrijfster Siri Hustvedt en danseres Aoi Yamada treden op als stille gidsen. Filmmaker Werner Herzog geeft korte observaties op camera bij de LACMA-locatie, vergezeld door zijn vrouw Lena.
Beelden van Zumthor zelf, over een periode van ongeveer veertien jaar vastgelegd in conventionele 2D, richten zich op zijn gedachten over esthetiek, constructie en de wensen van opdrachtgevers. Hoewel hij overkomt als bedachtzaam en familiegericht, mist het materiaal de excentrieke energie van Wenders' eerdere documentaires.
Dronebeelden springen eruit door hun vermogen de gebouwen in hun landschappelijke omgeving te plaatsen. Het geheel leent zich het meest natuurlijk voor museumexpositie, waar het een aanvulling kan vormen op wetenschappelijke discussies over ontwerp en ruimte.