Een krakerige telefoon die Justin Biebers nummer “Intentions” uit 2020 afspeelt, doorbreekt de spanning in White Tiger Column en biedt twee tienerstrijdsters even een opbeurende ontsnapping. Het moment benadrukt de menselijke kern van deze stille krachtige documentaire, die dit jaar het IDFA-festival opent. Later klinkt ook Taylor Swifts “You Belong With Me” met vergelijkbaar effect en onderstreept het de jeugd van de vrijwilligers die in het gewapende verzet van Myanmar zijn beland.
De film volgt zes weken basisopleiding van Gen Z-vrijwilligers die zich na de militaire staatsgreep van 2021 bij de Myanmar People’s Defense Force hebben aangesloten. In een afgelegen kamp in de Birmese jungle laat de documentaire zien hoe deze jonge rekruten vaardigheden en saamhorigheid opbouwen om de junta te weerstaan. Regisseurs Robert Mentov, Dwight Jantzi en Bryan Dickie sluiten zich bij de groep aan en registreren de dagelijkse routine van standaard drills, lessen in zelfgemaakte explosieven en rituele tatoeages.
Geen interviews of verklarende voice-over leiden de kijker. Korte titelkaarten geven minimale context, terwijl de camera observeert hoe persoonlijkheden naar voren komen uit het strakke schema. De rekruten verwoorden hun motivatie ongefilterd. Een nieuwkomer zegt: “Ik wil niet alleen trainen, ik wil vechten”, wat de wijdverbreide bereidheid om in actie te komen weerspiegelt.
Ondanks de zwaarte van hun keuze blijven de rekruten onmiskenbaar jong. Een trainee bekent dat hij alledaagse gemakken mist: “Ik mis mijn bed, mijn koelkast, mijn tv, mijn moeder en vader.” Wekelijkse telefoontjes naar huis en bijeenkomsten rond het kampvuur geven het kamp soms het gevoel van een zomerkamp, maar de omgeving herinnert iedereen snel aan de gevaren die voor hen liggen. Commandanten, zelf nog weinig ervaren, benadrukken dat de strijders soldaten moeten worden om het regime uit te dagen.
Van nu af aan zijn we kameraden, hoewel je me leraar mag noemen als je wilt.
Mentov, die ook als cameraman fungeert, portretteert het weelderige junglelandschap met opvallende helderheid. De film vermijdt zowel romantisering van de zaak als van de strijders. In plaats daarvan toont het een evenwichtig beeld van vastberadenheid vermengd met onzekerheid. Een jonge soldaat erkent: “We hebben alleen theorieën over wat er kan gebeuren.” Het resultaat is een aangrijpend maar nuchter verslag van hoe een onderbezette verzetsbeweging haar nieuwe leden traint.