Het survivaldrama Whalefall eindigt nu met een emotionele familiehereniging die niet in de originele versie zat. Testpubliek zorgde voor de toevoeging van de coda, ook al gaven Brian Duffield en hoofdrolspeler Austin Abrams aanvankelijk de voorkeur aan een abrupt einde.
Duffield schreef het scenario samen met romanschrijver Daniel Kraus. De film volgt de student Jay Gardiner, gespeeld door Abrams, die terugkeert naar de Central Coast van Californië na de zelfmoord van zijn vader Mitt op zee. Jay, samen met zijn zussen Eva en Nan en familie-vriend Hewey, heeft de brief die Mitt achterliet nog niet gelezen.
Het centrale deel van het verhaal laat Jay vastzitten in een potvis na een inktvisaanval. Hij ontsnapt met overlevingstechnieken die hij van zijn vader leerde, wat het ecologische proces whalefall in gang zet. Het originele einde stopte bij zijn redding door een passerende boot.
Extra opnames eerder dit jaar leverden de nieuwe slotscène op. Daarin is een genezen Jay te zien die weer op het water is met zijn moeder, zussen en Hewey. Kijkers zien ook de omvang van zijn verwondingen, waaronder littekens in zijn nek en het verlies van zijn linkerarm.
Die scène aan het einde was iets waar de studio echt op aandrong, en Austin en ik waren allebei een beetje van, ik weet het niet. Is het niet cool om gewoon te eindigen met dat hij wordt opgevist, dat je ziet dat hij het heeft overleefd, en dan klaar?
De coda beantwoordt ook de open vraag over Mitts brief. Duffield en Kraus kozen voor de korte boodschap, die Abrams met een betraande lach speelde. Een close-up werd gefilmd maar later op verzoek van de studio verwijderd.
Als je er je eigen interpretatie aan geeft, kan dat potentieel betekenisvoller en interessanter zijn dan wat er ook geschreven stond.
Ik bedacht in mijn hoofd wat Mitt schreef, en ik heb het nooit opgeschreven.
Duffield merkte op dat Mitts moeilijke verleden zijn strenge opvoedingsstijl verklaarde. Het personage wilde zijn zoon voorbereiden op de ontberingen van het leven, ook al creëerde die aanpak afstand. Flashbacks en de walvissequentie laten Jay die herinneringen herinterpreteren.
De epiloog toont Jays emotionele vooruitgang. Hij herstelt het contact met zijn familie, vergeeft zichzelf en gaat verder met zichtbare littekens maar meer innerlijke rust. Duffield beschreef de toegevoegde scène als een vorm van therapie voor het personage.
De film draait nog in de bioscopen. Duffield, Abrams en Josh Brolin hebben het project besproken in recente interviews en benadrukten hoe de definitieve versie intense survivalactie combineert met een rustige familie-oplossing.