Werner Herzog levert weer een wild inventieve film af met Bucking Fastard, een productie waarin Kate Mara en Rooney Mara zussen spelen die zich als één persoon bewegen, spreken en reageren. Het verhaal is deels geïnspireerd op de echte tweelingzussen Freda en Greta Chaplin, die in de jaren tachtig in Groot-Brittannië enige aandacht trokken door hun gesynchroniseerde spraak en teruggetrokken levensstijl.
De Mara’s vertolken Jeanie en Joanie Holbrooke, twee vrouwen die voor de rechter verschijnen nadat een buur een contactverbod heeft aangevraagd. De rechter staat toe dat beide zussen samen getuigen, waardoor het publiek meteen hun gespiegelde manieren en gedeelde antwoorden ziet. Hun identieke chambray-jurken, vestjes en handtassen versterken het idee dat ze functioneren als uitbreidingen van één persoonlijkheid.
De zussen delen een intense gehechtheid aan hun buur, de limochauffeur Mulroney. Orlando Bloom speelt deze man, die een relatie heeft gehad met beide vrouwen voordat hij besluit met iemand anders te trouwen. Hun daaropvolgende wraakacties, waaronder het in brand steken van een brievenbus, leiden tot verdere confrontaties met buurtbewoners.
Het verhaal wisselt tussen een gestileerde stedelijke omgeving en een boerderij op het Ierse platteland. Een vriendelijke buur biedt de zussen onderdak in een torenkamer, terwijl hun tante hen later uitnodigt om op het land te werken. Cameraman Peter Zeitlinger legt het landschap vast met een dromerige kwaliteit die past bij de groeiende afstand van de werkelijkheid in het verhaal.
Herzog voegt droomsequenties, bespiegelingen over toewijding, verwijzingen naar de Orkney-eilanden en beelden van grotformaties toe. Deze elementen staan naast de praktische routines van de zussen, zoals thee schenken uit één pot met vier handen of brieven schrijven in tandem maar met verschillend handschrift.
Domhnall Gleeson verschijnt kort als maatschappelijk werker, terwijl John Kavanagh de beschermende buur Mr. Westmoreland speelt. Kostuumontwerper Maeve Paterson kleedt de zussen in een bewust sjofele stijl die hun buitenstaanderstatus benadrukt. De film speelt zich in het heden af, maar toont ouderwetse brievenbussen en hoofddoeken, waardoor een bewust vertekend tijdsbeeld ontstaat.
Het verhaal eindigt bij een Sloveense rotsformatie en voltooit daarmee de denkbeeldige reis van de zussen naar een andere wereld. Herzog behandelt zijn ongebruikelijke hoofdpersonen met opvallende warmte en richt zich op hun band in plaats van op scherpe psychologische analyse.