Wayne Wapeemukwa confronteert koloniale erfenissen en verrechtsing in Locarno-opener Manhunt

De Michif-regisseur gebruikt een Canadese moordpartij uit 2019 als vertrekpunt om ontwrichting, mannelijkheid en het ontbreken van inheemse stemmen te onderzoeken in zijn tweede speelfilm.

Wayne Wapeemukwa opent de internationale competitie op het 79e Locarno Film Festival met zijn tweede speelfilm, Manhunt. De film volgt twee jonge mannen op een roadtrip door Noord-Canada terwijl hun levens vervagen tussen digitale fantasieën en brute realiteit.

Geïnspireerd door echte moorden maar afwijzend van true crime-formules

Het verhaal is gebaseerd op een moordpartij in 2019 in Noord-British Columbia, maar vermijdt een feitelijke reconstructie. In plaats daarvan onderzoekt Wapeemukwa de sociale en psychologische omstandigheden die tot dergelijk geweld leiden, waaronder isolatie, economische wanhoop en de aantrekkingskracht van extremistische online ruimtes.

De regisseur werkte zeven jaar aan het project terwijl hij door zijn eigen inheemse gebieden reisde. Hij merkte dat de media-aandacht vooral uitging naar de moorden, terwijl de aanhoudende crisis rond vermiste en vermoorde inheemse vrouwen grotendeels genegeerd werd.

Onze samenleving in Canada blijft bestaan dankzij die onwetendheid. Als die onwetendheid echt onder ogen werd gezien in wat ze werkelijk betekent, zou Canada als land, als idee, ondraaglijk worden.

— Wayne Wapeemukwa, Interview met The Hollywood Reporter voorafgaand aan de Locarno-première

Verbinding met land en gemeenschap als tegengif tegen vervreemding

Ouderen in Wapeemukwa's Michif-gemeenschap beschreven de jonge daders als fundamenteel losgekoppeld van het land en van elkaar. De regisseur verbindt dit gebrek met bredere patronen die ook in andere gevallen van massaal geweld zichtbaar zijn, gedreven door armoede, sociale isolatie en gebrek aan zingeving.

De film begint en eindigt bewust met inheemse aanwezigheid, terwijl in het centrale deel slechts sporen daarvan te zien zijn, zoals lege tipi's en vermistepersonenberichten.

Een wereldwijd verhaal van opkomend fascisme

Wapeemukwa presenteert Manhunt als zowel diep lokaal als internationaal relevant. Hij ziet de jonge personages als vertegenwoordigers van een wereldwijde verschuiving naar extreemrechtse ideologieën en autochtone vormen van fascisme.

Het lijkt er echt op dat de nazi's terug zijn... Wat we hier in mijn film zien, is een autochtone vorm van Canadees nationaalsocialisme of Canadees nazisme.

— Wayne Wapeemukwa, Interview met The Hollywood Reporter voorafgaand aan de Locarno-première

Politieke cinema die gevoel boven stellingname stelt

De regisseur wil dat het publiek geconfronteerd wordt met ongemakkelijke emoties in plaats van rechttoe-rechtaan boodschappen te geven. Hij noemt Michael Haneke als inspiratie en benadrukt dat cinema het best werkt via gevoel en emotie, niet via preken.

Hij hoopt dat de film de mensen bereikt die het portretteert, begrip toont voor hun nihilisme en tegelijk duidelijk maakt dat de oorzaken liggen in maatschappelijke tekortkomingen, niet in de zondebokken die extremisten kiezen.

Van Luk’Luk’I naar Manhunt

Wapeemukwa's debuut Luk’Luk’I volgde bewoners van Vancouver’s Downtown Eastside tijdens de Olympische Spelen van 2010 en won de prijs voor beste Canadese film op het Toronto International Film Festival. Met Manhunt verbreedt hij zijn focus van lokale marges naar wereldwijde patronen van vervreemding en extremisme.