Jairo Ariza, de 30-jarige vuilnisman die woont in Algarrobo (Málaga), heeft de publieke aandacht getrokken nadat hij vertelde over zijn beslissing om 12.000 euro terug te geven die hij in een vuilniscontainer had gevonden. De werknemer was te gast in het programma 'Andalucía Directo' van Canal Sur om uit te leggen hoe hij handelde in een persoonlijk en professioneel moeilijke periode.
Ariza beschreef het moment waarop hij het geld ontdekte: "Lo encontré en una basura, al ver esa cantidad de dinero me quedé blanco y la guardé en mi bolsillo y me la llevé a casa". Hoewel de verleiding groot was, vooral vanwege de schulden die hij had, koos hij ervoor het niet te houden. "La verdad que no me sentía bien, no era mío, pensaba en muchas cosas. Era un dinero que me puede salvar de muchas deudas y muchas cosas, pero opté por devolverlo", voegde hij eraan toe.
De vuilnisman gaf het contante geld af bij de Policía Local net toen zijn tijdelijke contract bijna afliep. Binnen veertien dagen zou hij zijn baan verliezen en geen recht hebben op een werkloosheidsuitkering. "El 30 de noviembre se me acaba el trabajo y esto me serviría de colchón hasta que llegue otro contrato, pero no me sentía a gusto y lo devolví", legde hij uit.
Ariza schreef zijn integriteit toe aan de waarden die zijn familie hem had meegegeven. "Vengo de una pequeña familia gitana, mi abuela me enseñó unos valores de ir siempre al frente. Estará orgulloso de mí, estará cumpliendo cada día un sueño y haciéndome un hombre pensará desde allá arriba", zei hij.
Zijn gebaar bleef niet onopgemerkt. Het bedrijf besloot hem vast in dienst te nemen als erkenning voor zijn eerlijkheid. "Todo lo que tengo lo he sudado yo y lo he ganado todo yo. Ahora, me van a recompensar haciéndome fijo en la empresa", zei hij geëmotioneerd. Zijn collega’s noemden hem "de beste" en een buurvrouw die naar de verslaggever van Canal Sur liep, concludeerde: "Hizo muy bien".
Lo encontré en una basura, al ver esa cantidad de dinero me quedé blanco y la guardé en mi bolsillo y me la llevé a casa. La verdad que no me sentía bien, no era mío, pensaba en muchas cosas.