Vijf rockmeesterwerken uit de jaren zeventig hoger gerangschikt dan Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Led Zeppelin, Bruce Springsteen, King Crimson, David Bowie en Pink Floyd brengen albums die volgens critici beter zijn dan het iconische werk van The Beatles

The Beatles blijven een van de meest besproken bands in de rockgeschiedenis, met hun studio-output beperkt tot de jaren 1963 tot 1970. Hun invloed blijft lang na de breuk van de groep bestaan, maar één album in het bijzonder, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, staat vaak symbool voor hun artistieke hoogtepunt. Uitgebracht in 1967, herdefinieerde het het maken van albums als een samenhangende artistieke verklaring en hielp het psychedelische rock vormgeven.

Toch worden verschillende andere platen uit het daaropvolgende decennium regelmatig hoger gewaardeerd. Deze ranglijst belicht vijf opvallende albums uit de jaren zeventig, waarbij extra Beatles-releases worden uitgesloten en elke artiest slechts één vermelding krijgt.

Led Zeppelin IV definieert het hoogtepunt van de classic rock

Op de vijfde plaats staat Led Zeppelin IV, de titelloze release uit 1971 die vaak met zijn volgnummer wordt aangeduid. Het album balanceert energieke rocknummers met langzamere, folkgetinte stukken en bevat de tijdloze hit "Stairway to Heaven" naast even krachtige openers en closers. Het verscheen in een vruchtbare periode waarin artiesten voortbouwden op de innovaties van de jaren zestig.

Born to Run vangt Bruce Springsteens artistieke hoogtepunt

Bruce Springsteens Born to Run uit 1975 staat op de vierde plaats. Het album van ongeveer veertig minuten stroomt met zorgvuldige opbouw en emotionele diepgang. Nummers als "Thunder Road", de titeltrack en "Jungleland" behoren tot zijn sterkste composities, maar de kracht van de plaat ligt in hoe naadloos ze samenvloeien tot één geheel.

King Crimson's Red levert cinematische progressieve rock

De derde plaats is voor Red van King Crimson, uitgebracht in 1974. Hoewel vaak als progressieve rock bestempeld, past het album in het classic-rock-tijdperk met zijn vijf lange tracks die uitmonden in de climax "Starless". Het combineert experimentele elementen met directe, toegankelijke rock en behoudt een tijdloze, cinematische kwaliteit.

The Rise and Fall of Ziggy Stardust toont David Bowie op zijn meest consistent

David Bowie's The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars neemt de tweede plaats in. Het album uit 1972 mengt glamrockklanken met directe, radio-vriendelijke songs die elk genre overstijgen. Met een lengte van 38 minuten blijft het Bowie's meest consistente en toegankelijke volledige statement, met een flinke artistieke impact in een compact pakket.

The Dark Side of the Moon tilt de conceptplaat naar een hoger niveau

Op nummer één staat The Dark Side of the Moon van Pink Floyd, uitgebracht in 1973. Hoewel individuele tracks als "Time", "Money" en "Us and Them" op zichzelf sterk zijn, komt de kracht van het album pas echt tot uiting door de zorgvuldige volgorde als één artistiek geheel. Het verkent brede thema's en sluit af met een bewuste inleiding en afsluiting, waarmee het de conceptplaat verder tilt dan de meeste tijdgenoten.

Meer dan vijftig jaar na verschijning blijft de plaat laten zien waarom hij binnen het classic-rockcanon als ambitieus en baanbrekend wordt gezien.

Tags bij dit artikel