Rockmuziek heeft zich door de decennia heen in talloze stijlen ontwikkeld, maar bepaalde albums springen eruit door de manier waarop ze het genre vooruit hebben geholpen. Deze releases worden niet altijd als de allerbeste beschouwd, maar bleken cruciaal om grenzen te verleggen en toekomstige artiesten te inspireren.
The Who sloot de jaren zestig af met Tommy, een dubbelalbum dat het ongebruikelijke verhaal vertelt van een man die uitgroeit tot messiasachtige figuur. De plaat was een vroege grootschalige rockopera en voelde opvallend gedurfd voor die tijd.
The Sex Pistols leverden in 1977 een van de meest kenmerkende punkstatements af. Hoewel de band slechts dit ene studioalbum opnam, legde Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols de rauwe energie en houding vast die later talloze punkbands zouden beïnvloeden.
The Clash vond op hun derde album een ideale balans. London Calling combineert punkdrive met newwave-elementen en bredere rockinvloeden, wat resulteert in een dynamische plaat die energiek aanvoelt zonder de uitwaaiering van hun latere werk.
Pixies propten vijftien beknopte nummers in ongeveer 38 minuten op Doolittle. De release uit 1989 geldt als hoogtepunt van de alternatieve rock en leverde scherpe energie die het mainstream indiegeluid van de jaren negentig en daarna beïnvloedde.
Nirvana veranderde in 1991 het rocklandschap. Hoewel de band eerder al een album had uitgebracht, bracht Nevermind grunge naar een massaal publiek en hielp het de lange dominantie van klassieke rockstijlen te beëindigen.
Black Sabbath duwde rock in zwaarder vaarwater met Paranoid in 1970. Het album toonde het baanbrekende geluid van de band en blijft een belangrijk referentiepunt voor de ontwikkeling van heavy metal.
Uitgebracht in 1967, geldt The Velvet Underground & Nico als een van de meest invloedrijke platen van dat jaar. Veel latere alternatieve acts herleiden elementen van hun sound tot dit vernieuwende debuut.
Pink Floyd leverde in 1973 een mijlpaal af. The Dark Side of the Moon weeft complexe ideeën over de menselijke ervaring tot een samenhangende veertig minuten durende reis die van begin tot eind opmerkelijk luisterbaar blijft.
Led Zeppelin verscheen in 1969 met een titelloos album dat bluesgebaseerde rock luider en zwaarder maakte. Led Zeppelin I hielp het klassieke hardrockgeluid te vestigen dat veel van het genre daarna zou definiëren.
The Beatles brachten in 1968 hun titelloze dubbelalbum uit. Vaak het White Album genoemd, omspant het een enorm scala aan rockstijlen over meer dan negentig minuten en geldt het als een van de meest ambitieuze en invloedrijke releases in de pop- en rockgeschiedenis.