Vijf psychologische thrillers die algemeen als een van de slechtste sinds 2001 worden beschouwd

Deze films kregen bijna unanieme kritiek om hun warrige verhaallijnen, slechte uitvoering en gebrek aan spanning.

Het genre van de psychologische thriller heeft in de loop der decennia veel lovende films opgeleverd. De afgelopen 25 jaar hebben echter verschillende titels bijna unanieme afkeer geoogst omdat ze geen spanning, coherente verhalen of basale entertainmentwaarde wisten te bieden.

Van lowbudget-actiefilms tot grote sterrenproducties: deze vijf films springen eruit door hun vernietigende kritieken en hun blijvende reputatie als enkele van de zwakste releases in het genre sinds 2001.

Dark Crimes levert noch mysterie noch spanning

Dark Crimes (2016) toont Jim Carrey in een serieuze dramatische rol, maar de film om hem heen bezwijkt onder zijn eigen gewicht. Gebaseerd op de echte zaak van de veroordeelde moordenaar Krystian Bala wordt het verhaal zowel verwarrend als levenloos in handen van regisseur Alexandros Avranas en scenarioschrijver Jeremy Brock.

De film scoort 0% op Rotten Tomatoes. Recensenten noemden het trage tempo, het onbegrijpelijke verhaal en de problematische weergave van geweld tegen vrouwen als redenen om de film volledig te mijden.

I Know Who Killed Me ondermijnt Lindsay Lohans comebackpoging

I Know Who Killed Me (2007) werd gepositioneerd als een vehikel om Lindsay Lohan naar donkerder materiaal te loodsen. In plaats daarvan liet het ingewikkelde plot en de overbodige martelscènes publiek en critici verbijsterd achter.

Regisseur Chris Sivertson leverde een film die zo warrig was dat elke potentiële camp-waarde verdween. Het project beschadigde Lohans carrière op dat moment verder.

Getaway raast door het verhaal zonder inhoud

Getaway (2013) met Ethan Hawke en Selena Gomez beweegt zo snel dat karakterontwikkeling en coherente actiescènes nooit tot stand komen. De aanpak van regisseur Courtney Solomon laat de 90 minuten durende film leeg en eentonig aanvoelen.

De film werd een grote kaskraker-misser en wordt vaak genoemd als een van de slechtst opgebouwde actiefilms van zijn tijd.

Ticker belichaamt het slechtste van lowbudget-actiethrillers

Regisseur Albert Pyun verzamelde een gevarieerde cast met onder meer Steven Seagal, Tom Sizemore, Nas en Dennis Hopper voor Ticker (2001). Het resultaat voelt pijnlijk goedkoop, met zwakke acteerprestaties en montage die het verhaal bijna onbegrijpelijk maakt.

Zelfs tegen bodemprijzen biedt de film weinig entertainmentwaarde en slaagt hij er niet in de status van ‘zo slecht dat het goed is’ te bereiken die sommige B-films wel krijgen.

The Open House verspilt zijn speeltijd aan clichés

Netflix’ The Open House (2018), geregisseerd door Matt Angel en Suzanne Coote, leunt op bekende horrortroepen zonder echte angst of vaart te creëren. Zinloze misleidende aanwijzingen en voorspelbare wendingen maken de 94 minuten durende film aanvoelen als tijdverspilling.

Het project behoort tot de zwakste horror-mysteryreleases van het moderne streamingtijdperk en biedt kijkers weinig reden om betrokken te blijven.

Tags bij dit artikel