Thrillers blijven een van de meest blijvende genres in de film, die het publiek lokken met beloften van spanning, verrassingen en hoge inzet. Toch voldoet niet elke film aan de standaard. Sommige recente releases schieten tekort door zwakke scripts, ongelijke prestaties of misplaatste creatieve keuzes, waardoor kijkers eerder afhaken dan geboeid raken.
Deze ranglijst belicht vijf thrillers vanaf de jaren 2000 die opvallen door hun gebrek aan impact. Hoewel geen enkele de titel van absoluut slechtste film claimt, slaagt elk ervan er niet in zijn bestaan in het genre te rechtvaardigen. De lijst is gebaseerd op kritische consensus en publieksreacties om films te identificeren die beter gemeden kunnen worden.
Sharon Stone keert terug als de verleidelijke Catherine Tramell in Basic Instinct 2 (2006), ditmaal onder de loep genomen door Scotland Yard na een fataal auto-ongeluk met haar partner. David Morrissey speelt de psychiater die in haar baan wordt getrokken. Het verhaal probeert de erotische spanning van het origineel te herbeleven, maar levert weinig inhoud.
Critici wezen op het dunne verhaal en het gebrek aan echte spanning in het vervolg. Stone en Morrissey, allebei capabele acteurs, komen hier niet overtuigend over, gehinderd door een script dat weinig diepgang biedt. Het resultaat voelt meer als een bleke imitatie dan als een waardige opvolger.
Heather Graham en Joseph Fiennes spelen de hoofdrollen in Killing Me Softly (2002), geregisseerd door Chen Kaige. Graham speelt een vrouw die haar leven opgeeft voor een mysterieuze klimmer gespeeld door Fiennes, om vervolgens zijn geheime verleden in twijfel te trekken na hun overhaaste huwelijk. De film is het enige Engelstalige project van de regisseur.
Gebaseerd op een roman leunt de film zwaar op bekende erotische thriller-troepen zonder frisse inzichten toe te voegen. Recensenten vonden het tempo traag en het centrale mysterie niet overtuigend, wat resulteerde in een vergeetbare ervaring ondanks het talent van de cast.
John Travolta vertolkt de beruchte maffiafiguur in Gotti (2018), waarin zijn opkomst binnen de Gambino-familie wordt gevolgd naast de familiedynamiek met Kelly Preston en Spencer Lofranco. Regisseur Kevin Connolly streeft naar een serieuze biopic-toon.
De productie trok aandacht door de uitgebreide make-up-effecten en het ongelijke ritme. Pogingen om de centrale figuur in een gunstig licht te plaatsen, botsten met de historische feiten, wat bijdroeg aan de wijdverbreide kritiek op de uitvoering en de algehele toon van de film.
Hilary Duff speelt Sharon Tate in The Haunting of Sharon Tate (2019), geregisseerd door Daniel Farrands. Het verhaal toont de actrice die voorgevoelens heeft van de aanslag door de Manson Family in de dagen voor haar moord, met Jonathan Bennett eveneens in de cast.
Het project kreeg kritiek vanwege de manier waarop echte gebeurtenissen werden behandeld. Waarnemers noemden het scenario en de regie onhandig, met een einde dat het publiek verder vervreemdde. De film geeft prioriteit aan sensatiezucht boven respectvol vertellen.
Édgar Ramírez speelt de hoofdrol in The Last Days of American Crime (2020), dat zich afspeelt in een nabije toekomst waarin Amerika op het punt staat technologie in te zetten om criminele impulsen te onderdrukken. Een team racet om een grote roof te voltooien voordat het systeem activeert, gebaseerd op een strip uit 2009.
Met een lengte van bijna tweeënhalf uur werd de film bekritiseerd om zijn overmatige duur en het gebrek aan boeiende spanning. De releasedatum tijdens de protesten van 2020 versterkte het gevoel dat de film losstond van de hedendaagse realiteit, wat de bestaande tekortkomingen in de uitvoering nog verergerde.