De release van het nieuwe, lovend ontvangen videospel 007 First Light heeft de James Bond-wereld nieuwe vaart gegeven. De eerste grote titel in de serie in meer dan tien jaar levert een verhaalgedreven mix van stealth en actie van het Hitman-team en introduceert een jongere versie van de iconische spion aan het hedendaagse publiek.
Ian Fleming creëerde de Britse agent in 1953 als een realistisch tegenwicht voor de helden uit de oorlogspropaganda. Het personage verwierf wereldfaam via de filmserie die in 1962 begon en sindsdien een opmerkelijke duurzaamheid heeft behouden. Geen enkel ander filmfranchise-personage komt in de buurt van dat niveau van aanhoudende culturele dominantie. Producent Albert Broccoli en Eon Productions bouwden een blijvende erfenis op die voortleeft nu het eigendom overgaat naar het Amazon MGM-tijdperk.
Timothy Dalton leverde twee sterke, rauwe prestaties die nauw aansloten bij Flemings visie, maar juridische problemen en bescheiden kassuccessen voor Licence to Kill hielden Bond zes jaar van het scherm. Pierce Brosnan nam uiteindelijk de rol op zich met GoldenEye in 1995.
De film tilde de serie uit het Koude Oorlog-kader dat haar sinds het begin had gedefinieerd. Hij combineerde spectaculaire actie met klassieke Bond-elementen en bood een lichte deconstructie van het personage. Brosnan bracht de juiste mix van charme en scherpte, waarmee hij een succesvolle reeks startte die de franchise nieuw leven inblies in film en andere media.
George Lazenby's enige optreden springt eruit door zijn emotionele diepgang en trouw aan Flemings sterkste roman. Bond achtervolgt zijn aartsvijand in de Zwitserse Alpen en wordt verliefd op Contessa Teresa di Vicenzo, gespeeld door Diana Rigg in wat velen beschouwen als de definitieve Bond-girlprestatie.
De alpine sequenties blijven indrukwekkend en het verhaal bouwt op naar een verwoestend hoogtepunt op de trouwdag dat Bond als weduwnaar achterlaat. Dit tragische einde gaf het personage blijvend emotioneel gewicht en beïnvloedde alles wat daarna in de serie volgde.
Na wisselende resultaten met Roger Moores vroege films investeerden de producenten zwaar in The Spy Who Loved Me. De film uit 1977 werd een van de grootste zomerkassuccessen van dat jaar en vestigde Moores lichtere, humoristischere interpretatie van de rol definitief.
De film omarmde uitzinnige setpieces en sciencefictionelementen en leverde tegelijkertijd spektakel dat het publiek aansprak. Moore speelde uiteindelijk in een recordaantal van zeven Eon-films over twaalf jaar, waarmee deze speelse stijl een kernonderdeel werd van de franchise-identiteit.
Daniel Craigs eerste film reset het personage na de excessen van Die Another Day. Onder regie van Martin Campbell keerde de film terug naar Flemings roman uit 1953 en introduceerde een rauwe, post-9/11 Bond die tegenover Le Chiffre staat in een pokerspel met hoge inzet.
De centrale romance met Vesper Lynd, gespeeld door Eva Green, voegde ongekende emotionele complexiteit toe. Die relatie vormde de ontwikkeling van het personage op manieren die de serie zelden had verkend, waardoor Casino Royale een maatstaf werd voor modern Bond-verhalen.
Sean Connery had al succes geboekt met Dr. No en From Russia With Love, maar Goldfinger uit 1964 tilde de serie naar een hoger niveau. De film draaide dag en nacht in grote bioscopen en werd de snelst verdienende film van zijn tijd dankzij overweldigende vraag.
De film combineerde op meesterlijke wijze harde spionage met humor en grootschalige setpieces. Connery gaf zijn beste vertolking als de charmante maar geduchte agent. Filmcriticus Roger Ebert noemde Goldfinger later het hoogtepunt van de hele serie en nam het op in zijn selectie Great Movies.