Vijf bizarre kortstondige sitcoms uit de jaren tachtig en negentig die nooit een publiek vonden

Wes Craven en David Lynch behoren tot de makers achter deze onconventionele komedies die te vreemd bleken voor de netwerktelevisie

De jaren tachtig en negentig brachten talloze sitcoms voort die het recept voor blijvend televisiesucces verfijnden. Netwerken experimenteerden met familiedynamiek, kantoorgrappen en vriendengroepen die het volwassen leven navigeerden. Af en toe brak een excentriek concept door, zoals te zien was bij series als ALF, Out of This World en de ondergewaardeerde Herman's Head.

Sommige pogingen om bewezen formules na te bootsen mislukten, maar de vijf kortstondige series die hier worden besproken volgden werkelijk onconventionele paden. Hun excentrieke ideeën bleken vaak te ongewoon voor een breed publiek. Zelfs bijdragen van horroricoon Wes Craven en visionair filmmaker David Lynch slaagden er niet in deze series in stand te houden.

Wes Craven verkent surrealistisch terrein in The People Next Door

Horrorlegende Wes Craven was medebedenker van deze eigenaardige sitcom uit 1989 als een opvallende afwijking van zijn gebruikelijke werk. Jeffrey Jones speelde Walter Kellogg, een weduwnaar en striptekenaar geïnspireerd door Gary Larsons The Far Side, die in staat was zijn wilde verbeeldingen in de werkelijkheid te laten verschijnen. Terwijl hij zich voorbereidde op een nieuw huwelijk, worstelde Walter om deze visioenen in bedwang te houden, tot frustratie van zijn kinderen.

De serie had vanaf het begin een onheilspellende toon, met Kelloggs grillige gedrag en een onderstroom van dreiging. Craven had beperkte betrokkenheid vanwege zijn werk aan Shocker, waardoor schrijvers Steve en Madeline Sunshine het concept voor CBS moesten aanpassen. Ervaren acteurs waaronder Leslie Jordan, Mary Gross en Christina Pickles verschenen, maar slechts vijf van de tien geproduceerde afleveringen werden uitgezonden voordat de serie werd stopgezet.

The Charmings brengt sprookjesfiguren naar de voorsteden van de jaren tachtig

Bedenaars Robert Sternin en Prudence Fraser ontwikkelden The Charmings, die van 1987 tot 1988 liep. Na een slaap van duizend jaar pasten Sneeuwwitje, prins Charming (Christopher Rich) en hun huishouden zich aan aan het moderne voorstedelijke bestaan. Het fish-out-of-water-premisse combineerde magie met hedendaagse cultuur, maar de serie worstelde zodra de aanvankelijke nieuwigheid vervaagde.

Het werd de enige vermelding op deze lijst die een tweede seizoen kreeg, met in totaal 21 afleveringen. Optredens van Judy Parfitt als de boze stiefmoeder en Paul Winfield als de magische spiegel gaven energie, hoewel de productie een community-theatergevoel behield dat het bereik beperkte.

What a Dummy draait om een levende buikspreekpop

De in 1990 gesyndiceerde serie What a Dummy volgde een voorstedelijk gezin dat een levende buikspreekpop genaamd Buzz van een familielid erfde. Het huishouden accepteerde de levende pop eenvoudigweg als een excentriek lid dat slechte grappen maakte, zonder uitleg voor de animatie.

Jonge Stephen Dorff verscheen als de oudste zoon die af en toe botste met Buzz. Het premisse speelde in op de inherente griezeligheid van buikspreekpoppen terwijl het kijkers vroeg de situatie als alledaags leven te behandelen. Vierentwintig afleveringen werden in één seizoen uitgezonden voordat de serie eindigde.

Woops! probeert post-apocalyptische kamergenootkomedie

Gemaakt door Gary Jacobs en executive produced door Paul Junger Witt, debuteerde Woops! in 1992. Het premisse begon met een per ongeluk gelanceerde nucleaire aanval die het grootste deel van de mensheid uitroeide. Een mismatched groep overlevenden, verteld door leraar Mark (Evan Handler), probeerde te herbouwen op een boerderij te midden van gemuteerde wezens en hallucinogene bessen.

De serie combineerde satire met brede humor in een sombere setting die afleveringen bevatte over onderwerpen als impotentie. Fox zond de meeste maar niet alle afleveringen uit voordat de stekker eruit werd getrokken, omdat het publiek de donkere toon afwees.

David Lynch en Mark Frost leveren On the Air

Twin Peaks-makers David Lynch en Mark Frost lanceerden On the Air in 1992 als hun eerste toegewijde komedie. De serie speelde zich af in de jaren vijftig en toonde chaos achter de schermen van het fictieve variétéprogramma The Lester Guy Show, waar onbekwame staf voortdurend rampen veroorzaakte.

Met Ian Buchanan, Nancye Ferguson en Miguel Ferrer trok de pilot redelijke kijkcijfers in een zomerse zaterdagslot. Latere afleveringen verloren kijkers, en ABC zond slechts drie van de zeven voltooide afleveringen uit. Overdreven personages, ongemakkelijke pauzes en schokkende audio-cues definieerden de subversieve stijl die sitcomconventies opzettelijk omverwierp.