Fantasy behoort al lang tot de meest veerkrachtige en succesvolle genres in de film. Het genre ontwikkelde zich mee met het medium sinds de stomme film en bereikte de afgelopen decennia nieuwe hoogten in populariteit en erkenning dankzij grote franchises.
De jaren 2020 brachten al enkele succesvolle fantasyfilms voort, waaronder kaskrakers en culturele fenomenen. Toch kregen enkele van de meest inventieve en ambitieuze fantasyprojecten van dit decennium minder aandacht dan ze verdienen, vaak door een drukke releasedatum of thema's die minder direct aansloegen bij een breed publiek.
Wolfwalkers geldt als een van de meest inventieve animatiefilms van het decennium. Het verhaal volgt de jonge leerlingjager Robyn Goodfellowe, die met haar vader naar Ierland reist om de laatste wolvenroedel uit te roeien. Daar raakt ze bevriend met Mebh, een meisje uit een gemeenschap die 's nachts in wolven verandert, en belandt zo in een dieper conflict over loyaliteit en natuur.
Visueel put de film uit middeleeuwse geometrische patronen en felle kleuren, waardoor elke scène de uitstraling van een levende illustratie krijgt. Het verhaal verweeft Ierse volksverhalen met een vertelling over vriendschap en verzet tegen autoriteit, en benadrukt het belang van natuurbehoud. Het resultaat is een eigenzinnig en gedenkwaardig werk dat kijkers beloont met vakmanschap en emotionele diepgang.
Nine Days behoort tot de meest bijzondere films op recente lijsten van ondergewaardeerde fantasy. Geschreven en geregisseerd door Edson Oda, speelt Winston Duke de eenzame Will, die zielen beoordeelt voordat ze het aardse leven betreden. Samen met Kyo interviewt hij kandidaten en observeert hij hun ervaringen nadat een van zijn eerdere keuzes voortijdig eindigt.
Het verhaal onderzoekt vragen over zingeving en vervulling zonder eenvoudige antwoorden te geven. Duke levert een genuanceerde prestatie als personage dat worstelt met spijt en keuzes, bijgestaan door een cast met onder meer Benedict Wong, Zazie Beetz en Bill Skarsgård. De film houdt een reflectieve toon aan en nodigt het publiek uit na te denken over hoe het zijn tijd besteedt en wat werkelijk telt.
Beide films tonen de mogelijkheden die fantasyverhalen nog steeds bieden. Ze combineren sterke artistieke keuzes met inhoudelijke ideeën en verdienen aandacht van kijkers die op zoek zijn naar meer dan de meest besproken releases van dit tijdperk.