Vastgoedfondsen kopen flats in Barcelona voor 350.000 euro en verkopen ze voor 720.000 zonder renovaties

Gemma, huurster in de Eixample met 26 jaar woonduur, hekelt de strategieën van Palau en Manfredi om buren te verdrijven die hun huur stipt betalen.

De stijging van de woningprijzen in Barcelona zorgt voor grote onzekerheid bij veel bewoners die vrezen hun levenslange thuis te verliezen. Een van de meest sprekende gevallen is dat van Gemma, bewoonster van de Eixample die al 26 jaar in hetzelfde gebouw woont en nu met mogelijke uitzetting wordt geconfronteerd nadat het pand is overgenomen door nieuwe eigenaren.

Palau en Manfredi koopt het gebouw en zet huurders onder druk

Tijdens een televisie-interview vertelde Gemma dat het gebouw is aangekocht door de beheerder Palau y Manfredi samen met andere vennootschappen. Volgens haar is het hoofddoel van de nieuwe eigenaren dat de huidige huurders de woningen verlaten, ook al hebben zij decennialang stipt hun huur betaald.

“Ze willen alle buren eruit hebben die elke maand 1.000 euro netjes betalen, in mijn geval al 26 jaar”, legde de bewoonster uit. Deze situatie doet zich voor in meerdere panden in de buurt, waar langdurige huurders een obstakel vormen voor opkoop- en doorverkoopoperaties.

Speculatieve transacties met onge renoveerde woningen

De bewoonster wees ook op de transacties met de flats in het gebouw. Het fonds kocht de woningen voor ongeveer 350.000 euro en na verschillende doorverkooprondes worden dezelfde panden nu aangeboden voor 720.000 euro, zonder dat er renovatiewerkzaamheden of noemenswaardige verbeteringen zijn uitgevoerd.

Opkomst van tijdelijke verhuur bemoeilijkt stabiel wonen

Een andere factor die de situatie in de Eixample verergert, is de dominantie van tijdelijke verhuur. Volgens Gemma betreft 80 procent van het huuraanbod in de wijk deze kortlopende vorm, waardoor het voor mensen die in Barcelona willen blijven extreem moeilijk is om een woning voor langere tijd te vinden.

Familie- en persoonlijke impact van de vastgoedoperaties

De gevolgen van deze praktijken reiken verder dan het verlies van de woning. Gemma woont slechts twintig minuten van haar ouders, die zij regelmatig verzorgt. Een mogelijke uitzetting zou haar van hen scheiden en haar dochter dakloos maken. “Ze laten niet alleen mijn dochter en mij zonder huis achter, maar ik kan ook niet langer voor mijn ouders zorgen”, verzuchtte ze.