Tyler-Marie Evans maakt speelfilmdebuut met Pretty Babies op Edinburgh International Film Festival

Het drama onderzoekt vrouwenvriendschappen, identiteit en sekswerk vanuit een intiem, niet-oordelend perspectief.

Tyler-Marie Evans treedt in de schijnwerpers met haar eerste speelfilm, “Pretty Babies”, die vrijdag in competitie zijn wereldpremière beleeft op het Edinburgh International Film Festival. Het project trok de aandacht van Jordan Wagner van Wagner Entertainment en kreeg steun van Killer Films, het bedrijf opgericht door de ervaren producent Christine Vachon.

Ashley Benson speelt de hoofdrol en is tevens producent naast Vachon. Het verhaal draait om beste vriendinnen Marie en Luna, gespeeld door Emily Alyn Lind en Sadie Stanley, die hun pijnlijke verleden achter zich laten op zoek naar een nieuwe start die hen leidt naar sekswerk en persoonlijke ontwrichting.

Evans weigert simpele morele labels in sekswerkverhaal

Evans wilde het onderwerp vanuit een intern perspectief benaderen in plaats van bekende filmische clichés te herhalen. Ze interviewde vrouwen in het sekswerk voordat ze het script schreef en raakte geïnteresseerd in de complexe banden die zich niet laten vangen in simpele oordelen.

Er is al veel gezegd over sekswerk, vooral in de film. Ik had het gevoel dat ik dit onderwerp nog niet op een innerlijke manier besproken had gezien.

— Tyler-Marie Evans, Interview met Variety

De regisseur richt zich op dissociatie, opgelegde identiteiten en de vragen die de samenleving vrouwen stelt voordat ze zichzelf kunnen definiëren. Ze benadrukt de zusterschap tussen de personages om hun gedeelde ervaringen te tonen zonder hun keuzes af te schilderen als puur tragedie of empowerment.

Bijrolbezetting verdiept de filmische verkenning van complexe banden

Benson speelt Sapphire, die samen met Gemma, gespeeld door Madelaine Petsch, het verhaal binnenkomt. Hun dynamiek weerspiegelt de spanningen tussen Marie en Luna, waarbij genegenheid en schade naast elkaar bestaan. Evans vermeed bewust verhalen waarin vrouwen door mannen worden gered en toont in plaats daarvan vriendschappen en relaties die zowel duisternis als echte verbondenheid bevatten.

Oude Hollywood en persoonlijke achtergrond vormen Evans’ visie

Evans groeide op in een religieus gezin in Texas waar films na de jaren zestig werden beperkt. Ze ontdekte in haar tienerjaren klassieke Hollywoodsterren als Bette Davis, Joan Crawford en Greta Garbo, en deze figuren werden centraal in haar culturele identiteit en vertelstijl.

De film bevat verwijzingen naar dat tijdperk, waaronder klassieke fragmenten en een Bette Davis-poster die in sleutelscènes verschijnt. Luna is deels geïnspireerd op Edie Sedgwick, wat Evans’ interesse in figuren uit het Warhol-tijdperk en het weigeren om personages tot schurken te reduceren weerspiegelt.

Productie verhuist naar Tulsa voor art-decor sfeer

Oorspronkelijk gepland voor New Mexico, verhuisde de productie naar Tulsa, Oklahoma, toen de kosten te hoog bleken. De bewaard gebleven art-decorgebouwen van de stad boden een evocatief decor dat aansloot bij de Old Hollywood-invloeden van de film.

Lange takes en montage creëren intieme prestaties

Evans moedigde de acteurs aan om tijdens lange takes in hun rol te blijven, zodat scènes konden ademen zonder onmiddellijke cuts. De crew noemde deze uitgebreide momenten “ademmomenten”. De resulterende beelden leverden een eerste montage van ongeveer tweeënhalf uur op, die editor Benjamin Rodriguez Jr. terugbracht tot de definitieve lengte van negentig minuten.

Evans hoopt dat publiek innerlijke complexiteit herkent

De regisseur wil dat kijkers verder kijken dan oppervlakkige stereotypen bij het bekijken van de personages. Ze hoopt dat de film de diepgang en verwondering van individuele zielen overbrengt in plaats van mensen te reduceren tot opgelegde categorieën.

Tags bij dit artikel