Tribeca-documentaire onthult echte moorden achter William Friedkin’s ‘Cruising’

Decennia na de release blijft William Friedkin’s thriller ‘Cruising’ uit 1980 debat oproepen door de rauwe weergave van New Yorks gay leather scene. Een nieuwe documentaire voegt nu verse lagen toe door de wortels van de film te traceren in een reeks echte moorden uit de jaren zeventig, waaronder de moord op de langjarige Variety-verslaggever Addison Verrill.

Echte misdaden voeden het verhaal achter het scherm

Friedkin putte inspiratie uit een reeks onopgeloste moorden die zich richtten op homoseksuele mannen in New York. De politie vond lichaamsdelen en kleding van een plaatselijke leather shop in de Hudson River, wat angst voor een seriemoordenaar opriep. In 1977 werd Verrill vermoord nadat hij Paul Bateson had ontmoet in een bar in Greenwich Village. Bateson, die een kleine rol had in Friedkin’s ‘The Exorcist’, werd in 1979 veroordeeld voor het misdrijf en later voorwaardelijk vrijgelaten. Hoewel sommigen hem ook in de andere sterfgevallen verdenken, blijven die zaken open.

De film volgt Al Pacino als een heteroseksuele politieagent die de leather community infiltreert om de moordenaar op te sporen. De productie ondervond felle protesten van activisten die het project als exploiterend zagen. Bij release flopte de film bij zowel critici als publiek.

Persoonlijke connecties komen naar boven via familieherinneringen

Een schrijver ontdekte onlangs een directe familieband met Verrill. Zijn overleden oom Arthur was goede vrienden met zowel Verrill als Robert Geary, die Arthur leerde kennen aan Stony Brook University. Arthurs ex-vrouw Susan deelde twee maanden geleden herinneringen aan het tweetal tijdens een gesprek, waarbij ze Verrills moord noemde en vroeg naar de seriemoordzaken uit die tijd. De schrijver nam direct contact op met documentairemaker Jeffrey Schwarz, die Geary bevestigde als belangrijke geïnterviewde.

Regisseur Schwarz onthult verborgen hoofdstukken van queer geschiedenis

Schwarz begon het project ongeveer tien jaar geleden nadat hij zich de impact van de film herinnerde tijdens zijn eigen coming-outjaren. Hij wilde zich aanvankelijk richten op productie-details en de protesten, maar verlegde de nadruk na meer te weten te komen over Verrill. De documentaire, vernoemd naar de beroemde leather bar Mineshaft, combineert het maken van ‘Cruising’ met Verrills levensverhaal.

Tergende getuigen delen Verrills verhaal op camera

Het overtuigen van deelnemers bleek uitdagend. Verrills zus Pamela benaderde het project voorzichtig voordat ze instemde om het verhaal van haar broer terug te claimen. Geary, Verrills voormalige kamergenoot en minnaar, verzette zich aanvankelijk vanwege het trauma maar deed uiteindelijk mee om Verrills nagedachtenis te eren. Beiden beschrijven hoe de gay community Pamela omarmde na de dood van haar broer en aspecten van zijn leven onthulde die zij nooit had gekend.

Nalatenschap van de leather scene en resterende vragen

Schwarz merkt op dat de film straten en locaties vastlegt die nu worden gezien door de schaduw van de aids-crisis die kort daarna uitbrak. Friedkin castte echte deelnemers uit de scene, waaronder porno-acteurs, wat authenticiteit toevoegde maar ook een wrange toon. De regisseur gelooft niet dat Bateson verantwoordelijk was voor de andere moorden, vanwege gebrek aan bewijs en onvoldoende politieaandacht destijds.

‘Mineshaft: The Cruising Murders’ beleeft zijn wereldpremière op het Tribeca Festival op 6 juni, met vertoningen op een steenworp afstand van Verrills voormalige appartement en de historische leather bars uit die tijd.