Saturday Night Live nadert het einde van zijn 51e seizoen als een van de langstlopende comedy-instellingen in de Amerikaanse televisie. Het liveformat heeft ondanks strakke voorbereiding en wekelijkse wisselingen van hosts talloze memorabele momenten opgeleverd. Een nieuwe ranglijst belicht sketches van 50 tot 41 om elk tijdperk eerlijke aandacht te geven en bekende favorieten te mengen met verborgen pareltjes.
John Belushi krijgt in seizoen 2 voor het eerst de kans om de iconische openingszin uit te spreken. Hij speelt zijn reputatie als lastpak uit en gebruikt het moment om de uitzending over te nemen. De sketch bouwt op terwijl Belushi kalm zijn eisen opsomt en het productieteam zich haast om hem tevreden te stellen. Een vuistgebalde hand en een onverwachte NBC-brief zorgen voor scherpe timing die decennia later nog steeds werkt.
Kristen Wiig neemt de rol van Liza Minnelli aan in een vier minuten durend musicalnummer over het doven van een lamp voordat ze naar de première van Cats gaat. Jonah Hill speelt haar ongeduldige vriend met perfecte deadpan-levering en een overdreven New Yorks accent. De scène escaleert via overdreven poses, onzinnige dialogen en een zwaaiende lamp die het middelpunt van de routine wordt.
De wasruimte-ontmoeting uit seizoen 1 draait volledig om gebaren en gezichtsuitdrukkingen terwijl Belushi en Radner een wasmachine delen. Radner aarzelt voordat ze haar beha toevoegt en Belushi biedt een bloem aan die hij bij zich heeft gedragen. De korte sketch eindigt op een lieve noot die zowel charmant als perfect getimed voelt voor de beginjaren van de show.
Victoria Jackson voert een origineel nummer op waarin ze al haar vriendjes opsomt, terwijl Willie Nelson gitaarbegeleiding verzorgt. De informele studiostemming, losse timing en zachte harmonieën creëren een onverwacht geruststellend moment. Het duo sluit af met een trage harmonie over het huwelijk die kijkers laat glimlachen om de eenvoudige vreugde van de uitvoering.
Dan Aykroyd en John Belushi verschijnen in bijpassende pakken en zonnebrillen voor een vier minuten durende muzikale opener die later een speelfilm zou worden. Garrett Morris introduceert het duo, Belushi maakt een radslag als entree en de band levert strakke harmonieën. Aykroyds mondharmonica en achtergronddans geven het nummer zijn blijvende party-energie.
Steve Martin zit naast een kerstboom en begint met traditionele wensen voor vrede voordat hij snel overstapt naar steeds egoïstischer verlangens. Zijn toon verhardt terwijl hij de wholesome elementen laat vallen en afweegt welke bizarre fantasie hij als eerste claimt. De sketch blijft een favoriet tijdens de feestdagen vanwege de scherpe wending van oprechtheid naar absurditeit.
Danny DeVito speelt Angelo, een man met een draad die probeert zijn gangster-vrienden te sturen naar belastende uitspraken over belastingfraude. In plaats daarvan vertellen ze over veel ergere misdaden terwijl Angelo wanhopig hoest om het gesprek om te leiden. Phil Hartman, Jon Lovitz en Dana Carvey completeren de cast in deze ondergewaardeerde parel van miscommunicatie.
De eerste aflevering van de terugkerende sketch toont de Bee Gees-broers die ondanks hun disco-imago een politiek praatprogramma presenteren. Fallon speelt een snel geïrriteerde Barry Gibb wiens falset-uitbarstingen gasten abrupt onderbreken. Timberlakes Robin Gibb voegt vrijwel niets toe behalve af en toe een ontkenning, waardoor het contrast tussen stijl en inhoud de centrale grap wordt.
De snelle dinersketch toont medewerkers die elke bestelling buiten cheeseburgers, chips en Pepsi weigeren. Bill Murray speelt een klant die doet alsof hij het beperkte menu begrijpt terwijl John Belushi herhaaldelijk het kenmerkende item roept. De constante herhaling en escalerende verwarring houden de energie hoog gedurende de korte scène.
Bill Hader neemt de rol aan van Dateline-correspondent Keith Morrison met foute gissingen, vrolijke glimlachen bij gruwelijke details en complete minachting voor de bekentenis van de dader. Kristen Wiig speelt de verbijsterde ondervraagde terwijl Hader met zijn handen draait alsof het motorsturen zijn. De sketch sluit af met een absurde achtergrond die het gewelddadige onderwerp omzet in pure comedy.