Tonia Mishiali verweeft thema's van immigratie en moederschap in 'The Lion at My Back' op Karlovy Vary

Cypriotische regisseur bouwt voort op haar debuut met een verhaal over veerkracht tussen een Senegalese asielzoekster en een lokale vrouw die worstelt met verlies en hoop.

Tonia Mishiali keert terug op het grote scherm met haar tweede speelfilm, The Lion at My Back, die in de Crystal Globe-competitie draait op het Karlovy Vary Film Festival. De Cypriotische filmmaker onderzoekt immigratie, patriarchaat en vrouwelijke veerkracht via de groeiende band tussen twee vrouwen uit zeer verschillende achtergronden.

Het verhaal draait om Mariama, gespeeld door Sokhna Diallo, een Senegalese immigrante die te maken heeft met beperkte kansen en vooroordelen, en Stella, vertolkt door Elena Kallinikou, die werkt bij een Cypriotisch immigratiecentrum terwijl ze probeert haar eigen leven weer op te bouwen. Hun parallelle levenslopen kruisen elkaar op manieren die zowel persoonlijke worstelingen als onverwachte solidariteit benadrukken.

Parallelle verhaallijnen onthullen gelaagde portretten van vrouwen

Mishiali beschrijft haar aanpak als een evolutie ten opzichte van haar debuut Pause. Ze bouwt de film op rond twee afzonderlijke verhaallijnen die geleidelijk samenkomen. "Ieder heeft zijn eigen problemen, zijn eigen worstelingen," legt ze uit. "Dus dacht ik: oké, twee parallelle verhaallijnen. Ik volg de ene, en wanneer ze elkaar ontmoeten, ga ik over naar de andere, en elke keer dat ze elkaar treffen, bouw ik hun relatie verder op zodat die organisch ontstaat."

Mariama behoudt ondanks tegenslag een positieve kijk, terwijl Stella bitterheid met zich meedraagt maar toch hoop koestert. De regisseur onthult hun achtergronden zorgvuldig en creëert genuanceerde vrouwelijke personages die gevormd zijn door een patriarchale samenleving. Ze schetst ook evenwichtige mannelijke figuren zonder te vervallen in eenzijdige argumenten.

Persoonlijke vluchtelingengeschiedenis voedt focus op veerkracht

Moederschap vormt een centrale lijn. Stella vecht voor de voogdij over haar jonge dochter en begint Mariama in een vergelijkbaar licht te zien. Mishiali putte uit haar eigen ervaring met het opvoeden van een tienerdochter. "Ik wilde dat het een ode aan het moederschap zou zijn," zegt ze. "Ik wilde een film schrijven over de complexe relatie tussen moeders en dochters, omdat die heel bijzonder is, maar tegelijkertijd ook heel complex."

De interesse van de regisseur in vluchtelingenverhalen komt voort uit haar jeugd. Na de Turkse invasie van Cyprus in 1974 vluchtte haar familie toen zij een jaar oud was. "We werden gedwongen ons huis te verlaten... dit was een trauma dat mijn familie al die jaren met zich meedroeg," herinnert ze zich. Het ontmoeten van positieve, veerkrachtige Afrikaanse asielzoekers op Cyprus inspireerde haar om deze perspectieven te verweven in de personages van Mariama en Stella.

Aandacht voor vrouwen die door de samenleving worden buitengesloten

Mishiali zet haar inzet voor sociale rechtvaardigheid en vrouwenkwesties voort. Ze plaatst haar hoofdpersonen in een cultuur waarin respect nog steeds niet vanzelfsprekend is. "Patriarchaat is er nog steeds en ik zie het elke dag... ook als vrouwelijke filmmaker hebben we te maken met worstelingen, en met het krijgen van vertrouwen en respect," merkt ze op.

Haar cinematografische invloeden omvatten Chantal Akermans Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles, die ze een van de belangrijkste feministische films noemt en een vroege inspiratiebron voor het omarmen van een vrouwelijk perspectief.

Internationale coproductie ondersteunt festivalpremière

De film wordt geproduceerd door Bark Like a Cat Films in Cyprus, met coproductieondersteuning van Iris Prods. in Luxemburg en Avalon Films in Griekenland. Yellow Affair verzorgt de internationale verkoop.

Tags bij dit artikel