Acteur en producent Tom Hanks werkt samen met Pulitzer Prize-winnaar Jon Meacham aan een nieuwe twintigdelige documentaireserie die het meest complete verslag van de Tweede Wereldoorlog op televisie wil bieden. Het project, gemaakt in samenwerking met het National World War II Museum in New Orleans, gaat in première op Memorial Day en verschijnt op een moment dat het naoorlogse internationale systeem onder druk staat en vragen over de historische herinnering luider klinken.
De twee mannen leerden elkaar kennen via gemeenschappelijke vrienden Tim McGraw en Faith Hill kort na het overlijden van oud-president George H.W. Bush. Hun gesprek ging al snel over obscure historische details, een patroon dat zich voortzette tijdens het maken van de serie. Hanks merkte op dat veel van zijn favoriete verhalen afkomstig zijn uit Studs Terkels mondelinge geschiedenis The Good War, dat hij kort na de middelbare school las. Meacham kreeg ondertussen van Jon Stewart de bijnaam “Dork Wikipedia” vanwege zijn beheersing van dergelijk materiaal.
Hanks herleidt zijn fascinatie voor het tijdperk tot de dienst van zijn vader bij de marine, die zijn leven meer dan vier jaar onderbrak. Een toevallige hereniging in een supermarkt tussen zijn vader en een oorlogskameraad maakte diepe indruk op de jonge Hanks. De korte uitwisseling in wat hij “diepe code” noemde, toonde de stille manier waarop veel veteranen hun ervaringen verwerkten. Hij is herhaaldelijk teruggekeerd naar het onderwerp in projecten als Saving Private Ryan, Band of Brothers, The Pacific en Masters of the Air.
Hanks zei dat de beslissing om de Tweede Wereldoorlog opnieuw te behandelen voortkomt uit de relevantie voor hedendaagse beslissingen en niet uit simpele nostalgie. De scherpe keuzes tussen vrijheid en autoritarisme die de jaren veertig bepaalden, weerspiegelen volgens hem hedendaagse debatten over betrokkenheid en morele verantwoordelijkheid. Meacham voegde toe dat het beste historische vertellen zowel afleidt als verheldert, in de traditie van auteurs als Herman Wouk.
The kinds of personal choices that had to be made in World War II were as blatant and as obvious as the difference between freedom and slavery.
Meacham benadrukte nieuw beschikbaar beeldmateriaal van het Oostfront dat de enorme Sovjetbijdrage en -offers onderstreept. Schattingen wijzen op meer dan twintig miljoen Sovjetdoden, waaronder ongeveer tien miljoen soldaten, vergeleken met ongeveer 400.000 Amerikaanse militaire slachtoffers. Hanks wees op de eerder onderschatte omvang van de Japanse marine en de volledige reikwijdte van Holocaust-beelden die de serie zonder zware bewerking toont.
Het duo erkende dat geallieerde leiders al in 1942 rapporten over concentratiekampen ontvingen. Hoewel Churchill en Roosevelt waarschuwingen uitvaardigden, bleef het vluchtelingenbeleid restrictief. Meacham merkte op dat militaire planners dachten dat het verslaan van Duitsland de snelste manier was om levens te redden, inclusief Joodse levens, hoewel hij zei dat de episode een herinnering is om waakzaam te blijven voor soortgelijke mislukkingen vandaag.
Meacham maakte een onderscheid tussen viering en herdenking. Hij verbond de Amerikaanse beslissing om de oorlog in te gaan met de grondbeginselen die 250 jaar geleden in de Onafhankelijkheidsverklaring werden uitgedrukt. Hanks uitte voorzichtig optimisme dat de constitutionele mechanismen van het land correctie van slecht leiderschap mogelijk maken, terwijl hij waarschuwde dat revisionistische claims over de Holocaust de kracht van open debat op de proef stellen.
Hanks gaf aan dat hij ook in toekomstige projecten verhalen uit de Tweede Wereldoorlog zal blijven gebruiken. De serie is de eerste uitgebreide wereldwijde behandeling van het conflict op televisie sinds de Britse serie The World at War uit 1974.