Tien zomers na de eerste editie heeft het Festival del Botánico zijn positie als een van de meest bijzondere muziekfestivals van Europa verstevigd. Wat begon als een poging om buitenruimtes in Madrid te herwinnen, is uitgegroeid tot een referentie die het erfgoed van de Complutense Universiteit combineert met intergenerationele line-ups en een unieke sensorische ervaring.
Ramón Martín en Julio Martí, de twee festivaldirecteuren, herinneren zich hoe het idee ontstond in een periode waarin het aanbod aan openluchtfestivals beperkt was. De gemeente had de buitenruimtes links laten liggen en de Complutense Universiteit stelde een nieuw format voor na de sluiting van Complujazz. Julio Martí legt uit dat de kans precies op het juiste moment kwam: “De gelegenheid diende zich aan op een moment dat er weinig aanbod was”.
Martín voegt toe dat het eerdere vertrouwen met de universiteit, opgebouwd via Dcode, cruciaal was. Een gezamenlijke contactpersoon stelde hen aan Julio Martí voor en samen ontwikkelden ze een duurzaam cultureel project dat bestaande formats niet kopieerde, maar de geest van openluchtconcerten herstelde.
De sleutel tot het succes ligt in de combinatie van gevestigde namen met authentieke opkomende acts. Julio Martí beschrijft het proces: eerst worden nationale en internationale referentieartiesten bevestigd, daarna wordt innovatie toegevoegd via dubbele programma’s of opkomende artiesten die geloofwaardigheid toevoegen. Ramón Martín benadrukt dat het mixen van stijlen in één line-up risico’s met zich meebrengt, maar ook memorabele ervaringen oplevert.
Tot de meest memorabele concerten behoren die van Kraftwerk, vanwege hun technologische opstelling, en David Byrne, met zijn lege podium en draadloze optreden. Ramón Martín onderstreept dat namen als Bob Dylan, PJ Harvey, Pixies of Wilco het festival hebben aangedaan en dat de natuurlijke omgeving veel van deze shows onvergetelijk maakt.
Een dag waarop je denkt dat er geen show komt door het weer, zoals bij Sheryl Crow in de vorige editie. Er werd die dag harder gewerkt dan ooit. Dit festival is boven alles een grote familie.
Ambitieuze line-ups vereisen een delicaat evenwicht tussen prijzen en niet-opdringerige sponsoring. Julio Martí benadrukt dat de artiest de beperkingen van capaciteit en budget van de locatie moet begrijpen. Beide directeuren zijn het erover eens dat economische en ecologische duurzaamheid de echte sleutel is voor het project op lange termijn.
Het contracteren van grote artiesten als Bob Dylan of Danny Elfman betekende het nemen van economische risico’s die aanpassingen van de ticketprijzen noodzakelijk maakten. Wat doorverkoop betreft, heeft het festival een eigen systeem ingevoerd zodat bezoekers hun tickets op een gecontroleerde manier kunnen doorverkopen. Wat mobiele telefoons betreft, stelt Julio Martí voor om foto’s te beperken tot één of twee nummers, naar het voorbeeld van geaccrediteerde fotografen, zodat het publiek van het concert kan genieten zonder afleiding.
Wat sinds de eerste dag onveranderd is gebleven, is de enthousiasme en de manier van werken. Het festival is gegroeid in ruimte en artistiek niveau en heeft de oorspronkelijke droom van de initiatiefnemers waargemaakt. Ramón Martín en Julio Martí vatten het project samen met één woord: uniek. Met meer dan vijftig geplande concerten voor deze editie versterkt het tiende verjaardag een model dat inmiddels als culturele referentie wordt bestudeerd.