De tien belangrijkste studioalbums van Miles Davis gerangschikt

Van doorbraken in de modale jazz tot fusieklassiekers: de belangrijkste opnames van de trompettist markeren een eeuw sinds zijn geboorte

Miles Davis behoort tot de invloedrijkste jazzartiesten aller tijden. Hij bracht meer dan zestig albums uit en won negen Grammy Awards tijdens een carrière van zes decennia. De trompettist werd opgenomen in de Grammy Hall of Fame, de Rock and Roll Hall of Fame en de DownBeat Jazz Hall of Fame en ontving in 1984 de NEA Jazz Masters Fellowship. Drie van zijn opnames, Kind of Blue, Bitches Brew en Birth of the Cool, werden geselecteerd voor het National Recording Registry van de Library of Congress.

Als onvermoeibare vernieuwer verlegde Davis voortdurend muzikale grenzen en gaf hij de aanzet tot fusion door jazz met rockelementen te vermengen. Hij werd geboren op 26 mei 1926 en overleed in 1991 op 65-jarige leeftijd. Zijn nalatenschap blijft levend door archiefuitgaven. De volgende ranglijst belicht tien hoeksteenstudioalbums die zijn ontwikkeling volgen van hard bop via modale jazz naar elektrische fusion.

Ascenseur pour l'échafaud vangt de sombere film noir-sfeer

De soundtrack uit 1958 voor Louis Malle's debuutfilm Elevator to the Gallows staat op de tiende plaats. Davis nam de sfeervolle sessies in Parijs op met Kenny Clarke, Barney Wilen, René Urtger en Pierre Michelot. Het openingsnummer Générique bevat een memorabele, met galm doordrenkte trompetlijn, terwijl L'Assassinat de Carala en Florence sur les Champs-Élysées spanning en emotionele diepgang toevoegen die passen bij de thema's van de thriller.

Milestones markeert de verschuiving naar modale jazz

Milestones, eveneens uit 1958, introduceerde Cannonball Adderley bij het eerste kwintet naast John Coltrane. Het album overbrugt hard bop en modaal terrein, met name op het titelnummer dat tussen twee toonsoorten wisselt. Hoogtepunten zijn Straight, No Chaser en Two Bass Hit. Het was de laatste opname met Red Garland en Philly Joe Jones voordat Bill Evans en Jimmy Cobb zich bij Kind of Blue voegden. Het album werd in 2004 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Workin' With the Miles Davis Quintet bewaart de chemie van het eerste kwintet

Opgenomen in 1956 maar uitgebracht in 1959, toont Workin' With the Miles Davis Quintet het originele grote kwintet met Red Garland, Paul Chambers, Philly Joe Jones en John Coltrane. Het bevat een definitieve versie van It Never Entered My Mind plus sterke interpretaties van Four, In Your Own Sweet Way en Trane Blues.

Round About Midnight opent het Columbia-tijdperk met het eerste kwintet

Davis' Columbia-debuut Round About Midnight uit 1957 introduceerde zijn eerste grote kwintet. Het titelnummer is een herinterpretatie van Thelonious Monks klassieker, terwijl Ah-Leu-Cha en All of You een frisse behandeling krijgen. Andere hoogtepunten zijn Bye Bye Blackbird en Dear Old Stockholm. Het album werd in 2019 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Sketches of Spain vermengt jazz met Spaanse en klassieke tradities

De samenwerking uit 1960 met Gil Evans bereikt zijn artistieke hoogtepunt op Sketches of Spain. Het middelpunt is een zestien minuten durende interpretatie van het tweede deel van Joaquin Rodrigo's Concierto de Aranjuez. Flamenco- en religieuze motieven komen naar voren in Saeta, wat een filmische, meeslepende luisterervaring oplevert die in 1961 een Grammy won.

E.S.P. introduceert het tweede kwintet en de post-bop-richting

E.S.P. uit 1965 verwelkomde Wayne Shorter, Herbie Hancock, Ron Carter en de negentienjarige Tony Williams. Het album verplaatste zich van modale jazz naar post-bop met converserende, harmonisch open originele nummers. Het titelnummer en Agitation benadrukken de frisse energie en dynamische reikwijdte van de groep.

Filles de Kilimanjaro markeert de eerste elektrische stappen

Filles de Kilimanjaro, uitgebracht in 1969, werd Davis' eerste volledig elektrische album. Chick Corea en Dave Holland voegden zich bij enkele nummers en voegden elektrische piano en bas toe. Uitgebreide stukken zoals Frelon Brun en het titelnummer benadrukken groove en textuur boven conventionele akkoordwisselingen, wat het einde van het akoestische tijdperk van het tweede kwintet markeert.

In a Silent Way lanceert jazzrockfusion

De sessies uit 1969 voor In a Silent Way brachten Wayne Shorter, John McLaughlin, Chick Corea, Herbie Hancock, Joe Zawinul, Dave Holland en Tony Williams samen. Producer Teo Macero bewerkte live takes tot atmosferische, repetitieve stukken. Shhh/Peaceful en het bijna twintig minuten durende titelnummer vestigden het ruimtelijke, groove-gedreven geluid dat het nieuwe fusiontijdperk definieerde.

Bitches Brew definieert jazzfusion met ambitieuze reikwijdte

Bitches Brew uit 1970 verstevigde het fusiongenre. Davis putte uit rock-, funk-, Afrikaanse, Indiase en Latijns-Amerikaanse invloeden en gebruikte twee drummers, meerdere elektrische pianisten en een groot ensemble met onder anderen Shorter, Zawinul, Corea, McLaughlin en Jack DeJohnette. De extended tracks van het dubbelelpee, met name het zesentwintig minuten durende titelstuk, vermengden dissonantie en intensiteit. Het werd Davis' eerste platina-uitgave.

Kind of Blue blijft het hoogtepunt van de modale jazz

Kind of Blue, opgenomen in 1959, staat bovenaan de lijst. Het album verplaatste jazz van bebop-akkoordwisselingen naar modale toonladders, wat meer improvisatievrijheid gaf. John Coltrane, Cannonball Adderley, Bill Evans, Wynton Kelly, Paul Chambers en Jimmy Cobb vormden een all-star line-up. So What, All Blues, Freddie Freeloader en Flamenco Sketches zijn jazzstandards gebleven. De Library of Congress plaatste het in 2002 in het National Recording Registry.

Tags bij dit artikel