The Pitt keert terug voor seizoen 2 met een aanzienlijk uitgebreide spoedeisende hulp-set die nu over twee volledige stages loopt. Creator R. Scott Gemmill en het team achter de serie blijven de druk op het medisch frontpersoneel onderzoeken via het fictieve The Pitt in het Pittsburgh Trauma Medical Center.
Production designer Nina Ruscio superviseerde de toevoeging van een complete 360-graden omgeving op de tweede stage. De triage en wachtruimte kregen dezelfde behandeling van brandgang tot brandgang die eerder op de eerste stage was toegepast, waardoor camera’s en acteurs zich vrij kunnen bewegen door het doolhofachtige ziekenhuis.
Ruscio merkte op dat het eerste seizoen bewust een deel van de tweede stage open liet voor flexibiliteit. De productie van seizoen 2 koos er volledig voor om de ruimte af te maken, zodat elke hoek het real-time vertelformaat ondersteunt.
Het ontwerp vertrouwt vrijwel volledig op ingebouwde praktische lampen in plaats van traditionele filmverlichting. Vloeren, balies en verfkleuren werden allemaal cameragetest om als reflecterende oppervlakken te functioneren die licht natuurlijk op de acteurs laten vallen. Deze aanpak houdt de paden vrij voor regisseurs en acteurs en zorgt tegelijk voor visuele consistentie vanuit elke hoek.
Elk van deze materialen is cameragetest. Elke verf kleur is cameragetest.
Een uilenmotief dat in terracotta-achtige zuilen is uitgehouwen, dient als subtiel embleem van de leven-en-dood-situaties in de spoedeisende hulp. Ruscio koos het symbool vanwege de associaties met wijsheid, overgang en intensiteit. De zuilen zelf blijven zichtbaar om te suggereren dat de spoedeisende hulp zich bevindt in de ongewijzigde kelder van het historische gebouw en zo de fundering vormt voor de onzichtbare verdiepingen erboven.
Vroege ontwerpgesprekken met Noah Wyle, R. Scott Gemmill, John Wells en Michael Hissrich vormden de kinderruimte. In plaats van één diermotief creëerde Ruscio een kleurrijk menagerie van cartoonfiguren dat scherp contrasteert met het trauma dat zich in de kamer afspeelt. De nabijgelegen wachtruimte heeft verouderde meubels en een fraaie trap die personages korte momenten van rust biedt.
Met plannen die doorgaan naar 45 afleveringen heeft het oorspronkelijke ontwerp uit de pilotfase zich als duurzaam bewezen. Ruscio gaf aan tevreden te zijn dat de opzettelijk desoriënterende indeling kijkers betrokken houdt zonder de volledige plattegrond in één keer te onthullen. Nooduitgangen blijven functioneel voor zowel het verhaal als de veiligheidsvoorschriften.