Weinig acteurs hebben zich zo verzet tegen conventioneel Hollywoodsucces als Ryan Gosling. Na lof te hebben geoogst voor zijn intense optreden in het drama The Believer uit 2001, werd hij een romantische hoofdrolspeler met The Notebook in 2004. In plaats van dat momentum te benutten met een reeks heartthrob-rollen, ging Gosling voor veeleisende, personagegedreven projecten die zijn veelzijdigheid toonden.
In de jaren na The Notebook speelde hij een getroebleerde leraar in Half Nelson, een gebroken echtgenoot in Blue Valentine en een stoïcijnse chauffeur in Drive. Deze keuzes hielden hem weg van gemakkelijk blockbusterroem. Zelfs een commercieel succes als Crazy, Stupid, Love stuurde hem niet richting veiligere, ster-makende projecten.
Gosling werkte samen met Shane Black aan de komedie The Nice Guys uit 2016, waarin hij de stuntelige privédetective Holland March speelt tegenover Russell Crowe als vermoeide handlanger. De film volgt hun onderzoek naar een vermiste activiste te midden van de sociale spanningen van die tijd. Blacks script combineert humor, actie en morele ondertoon in een neo-noirstijl die herhaalde kijkbeurten beloont.
De film presteerde ondermaats in de bioscopen ondanks lovende kritieken en de combinatie van twee grote talenten. De geestige dialogen en gelaagde plot onderscheidden het van standaard studiofilms.
Bijna tien jaar later is The Nice Guys weken na beschikbaarheid gestegen naar de top van de Apple TV-charts. Kijkers herontdekken de mix van slapstick en inhoud, die meer narratieve ambitie in twee uur stopt dan veel grotere franchises over meerdere delen bereiken. De heropleving laat zien hoe timing en platform het publieksbelang in midbudgetstudiofilms kunnen herleven.
Gosling heeft sindsdien A-liststatus bereikt via rollen in hoogprofielproducties, waaronder werk met Lucasfilm. Waarnemers merken op dat zijn beste prestaties mogelijk nog moeten komen, terwijl hij commerciële kansen afweegt tegen de onafhankelijke geest die zijn vroege keuzes kenmerkte.