The Lion at My Back van Tonia Mishiali gaat in première op Karlovy Vary

Cypriotische regisseur levert een op Cyprus gesitueerd drama over vrouwelijke veerkracht en gevonden familie na haar geprezen debuut Pause.

The Lion at My Back markeert de terugkeer van Grieks-Cypriotisch regisseur Tonia Mishiali op het festivalcircuit met een verhaal over twee vrouwen wier paden elkaar kruisen in Cyprus. De film, die zijn wereldpremière beleefde in de hoofdcompetitie van het Karlovy Vary International Film Festival, volgt de prille band tussen een herstellende verslaafde en een tiener asielzoekster uit Senegal.

Onwaarschijnlijke samenwerking ontstaat in Cyprus

Het verhaal introduceert Mariama, gespeeld door Sokhna Diallo, op haar achttiende verjaardag in een vrouwenshelter die sinds haar aankomst per boot uit Senegal haar enige thuis is geweest om een gedwongen huwelijk te ontvluchten. Met beperkte overheidssteun staat ze voor de uitdaging om zelfstandig te leven en krijgt ze herhaaldelijk afwijzingen bij het zoeken naar huisvesting, vaak door vooroordelen. Ze houdt contact met de shelter door er terug te keren en over het hek te klimmen om dicht bij haar vrienden te blijven.

Stella, vertolkt door Elena Kallinikou, werkt als schoonmaakster met een laag loon en ondergaat regelmatige drugstests. Ze deelt woonruimte met jongere vrouwen die openlijk drugs gebruiken, wat een constante verleiding vormt ondanks haar pogingen om clean te blijven. Ze gebruikt dagelijks een cannabis tinctuur om stress te verlichten, maar loopt daarmee het risico haar tests niet te halen. De twee vrouwen treffen een regeling waarbij Mariama een schone urine monster levert in ruil voor een slaapplek in Stella's wasruimte.

Stella confronteert haar verleden terwijl ze stabiliteit zoekt

Stella's gesloten houding komt voort uit persoonlijke verliezen, waaronder een jonge dochter die nu door Stella's moeder wordt opgevoed nadat Stella gevangenisstraf heeft uitgezeten. Flashbacks onthullen haar verleden in sekswerk onder een controlerende pooier die bekendstaat als The Suit. Hij probeert haar terug te lokken in die wereld en waardeert vooral haar vroegere rol in georganiseerde ontmoetingen. Stella overweegt een laatste opdracht om geld te verdienen voor een appartement waar ze haar kind kan ontvangen, wat vragen oproept over haar vermogen om de situatie nuchter aan te kunnen.

Atmosfeer en acteerprestaties springen eruit ondanks bekende elementen

De film profiteert van sterke chemie tussen de hoofdrolspeelsters, waarbij Diallo zich staande houdt in een rol die ze op korte termijn aannam. Kallinikou brengt intensiteit en diepgang in haar personage. De cinematografie vangt de setting evocatief en het verhaal benadrukt vrouwelijke solidariteit en geïmproviseerde families. Veel dialogen zijn in het Engels, wat de kansen op andere festivals kan vergroten.

Critici merken op dat sommige plotontwikkelingen bekende dramatische conventies volgen en dat de toon consistent somber blijft met beperkte momenten van lichtheid die Mishiali's eerdere werk Pause onderscheidden. Scènes rond Stella's vroegere beroep en Mariama's werkervaringen roepen vergelijkingen op met andere intense films.

Tags bij dit artikel