The City of the Living portretteert een tragische moord met empathie maar schiet tekort in queerrepresentatie

De film van Edoardo Gabbriellini verkent op gevoelige wijze het leven van slachtoffer Luca Varani en zet een debat op gang over eendimensionale weergaven van de moordenaars.

Edoardo Gabbriellini's The City of the Living levert een aangrijpend portret van een jonge man wiens leven eindigt in onvoorstelbaar geweld. De film wekt diepe sympathie voor de centrale figuur en zijn familie, terwijl alledaagse worstelingen in het Romeinse voorstedelijke leven worden belicht.

Een echte misdaad inspireert een gevoelige karakterstudie

Tien jaar voor de release van de film werd de 23-jarige Luca Varani gedood bij een brute aanval door twee mannen onder invloed van drugs. De zaak schokte Italië en inspireerde Nicola Lagioia's roman, die Gabbriellini met zorg adapteert. In plaats van stil te staan bij grafische details richt de regisseur zich op Varani's relaties, zijn werk als souvenirverkoper met zijn vader en zijn pogingen om school af te maken en een toekomst op te bouwen met zijn vriendin.

De prestaties dragen het verhaal. Emanuele Maria Di Stefano brengt warmte en kwetsbaarheid in Luca. Simona Senzacqua en Valerio Mastandrea portretteren zijn adoptieouders met stille authenticiteit, terwijl Gaia Merlonghi opvalt als zijn vriendin Marta.

Sterke focus op familie en het gewone leven

De film blinkt uit in het tonen hoe kleine momenten grotere patronen onthullen. Een ruzie over het kiezen van a restaurant bijvoorbeeld legt de dynamiek van het stel bloot zonder zware uitleg. Luca's beslissing om de avondschool te verlaten en stabieler werk te zoeken weerspiegelt zijn verlangen naar onafhankelijkheid. Deze scènes verankeren de tragedie in geloofwaardige menselijkheid.

Zorgen over representatie rond de moordenaars

Critici hebben een duidelijke onevenwichtigheid opgemerkt. De twee mannen die de moord plegen verschijnen alleen als gewelddadig en gedefinieerd door hun seksualiteit en fetisjen. Geen andere facetten van hun leven of persoonlijkheid komen naar voren. Hoewel het verhaal is gebaseerd op gedocumenteerde gebeurtenissen, stellen veel kijkers dat de Italiaanse cinema al beperkte positieve beelden van queer mensen biedt en dat deze aanpak schadelijke associaties versterkt.

Gabbriellini heeft gesproken over de kracht van cinema om empathie te bevorderen en gemakkelijke oordelen te vermijden. De film past dat principe effectief toe op Luca, zijn familie en zelfs immigrantenstudenten die in de avondschool te zien zijn. Toch laat het ontbreken van een tegenwicht biedend queer personage een ongemakkelijk gat achter.

Artistiek succes ontmoet aanhoudend debat

The City of the Living geldt als een van Gabbriellini's sterkste werken omdat het weigert te moraliseren of de protagonist te versimpelen. Het publiek voelt oprecht verlies wanneer de tragedie toeslaat. Tegelijkertijd roept de discussie die het heeft uitgelokt herinneringen op aan eerdere controverses, zoals die rond The Silence of the Lambs. De vraag blijft hoe filmmakers echte gebeurtenissen kunnen eren en tegelijkertijd de bredere impact van representatie kunnen erkennen.

Tags bij dit artikel