Griekse scenarioschrijver en regisseur Thanasis Neofotistos maakt zich op om zijn debuutfilm te presenteren op SXSW London 2026. De film is een opvallende mix van genres die allegorie combineert met persoonlijke ontdekking.
The Boy With the Light-Blue Eyes speelt zich af in een onbenoemd tijdperk, maar ontleent visuele elementen aan recente decennia. Giorgos Karydis speelt Petros, een jongen die door zijn grootmoeder en de burgemeester gedwongen wordt zijn opvallende blauwe ogen achter een masker te verbergen. Dorpsbewoners in de geïsoleerde berggemeenschap zien de oogkleur als een voorteken dat angst en uitsluiting veroorzaakt.
Het verhaal fungeert zowel als bredere commentaar op marginalisering als een queer coming-of-agevertelling over het verlangen naar acceptatie en vrijheid. Medeschrijver Grigoris Skarakis werkte samen met Neofotistos aan het scenario. Djordje Arambasic verzorgde de cinematografie en Panagiotis Angelopoulos de montage. Gersh Agency beheert de Amerikaanse verkooprechten.
Neofotistos herleidt zijn passie voor cinema rechtstreeks tot een bioscoopbezoek in zijn jeugd aan Jurassic Park. Hij beschreef de blockbuster uit 1993 van Steven Spielberg als zijn eerste bioscoopervaring en het moment dat zijn fascinatie voor dinosauriërs ontstak.
Mijn grootste rolmodel, mijn inspiratie, is wat ik ‘good old-school cinema’ noem, bijvoorbeeld Jurassic Park van Steven Spielberg. Dat was de eerste film die ik ooit in de bioscoop zag, en daardoor raakte ik gefascineerd door dinosauriërs. Ik had het gevoel dat dinosauriërs echt bestonden toen ik nog geen tien jaar oud was. Dit was mijn belangrijkste inspiratie om filmmaker te worden.
De filmmaker uitte zijn bewondering voor de praktische technieken waarmee de dinosauriërs tot leven werden gebracht in Spielbergs film. Hij wees op het gebruik van animatronics en handgemaakte materialen die geen beroep deden op de computer-effecten die destijds beschikbaar waren.
Hij gebruikte animatronics, hij gebruikte materialen die ze met de hand maakten, handgemaakt. Het was geen VFX, of AI nu. Het voelde zo echt. Het verhaal voelde zo uniek, en ik raakte in dit universum. Daarom wilde ik verhalenverteller worden.
Neofotistos paste dezelfde principes toe op zijn nieuwe project. Hij wilde onderscheidende werelden creëren met bewuste, handmatige methodes en vermeed kunstmatige intelligentie volledig. Het team beperkte visuele effecten tot een minimum en voltooide de meeste elementen tijdens de hoofdopnames.
Naast Hollywood-ankers put Neofotistos uit zijn nationale filmverleden. Hij noemde het debuut The Reconstruction van Theo Angelopoulos vanwege de weergave van gemeenschapsdynamiek nabij zijn eigen woonplaats. Ook verwees hij naar het magisch realisme in het werk van Yorgos Lanthimos als een andere belangrijke invloed op zijn benadering.
Kij watchers die goed opletten, zullen een directe knipoog naar de vroegste cinematografische liefde van de regisseur ontdekken. Dinosauriërs verschijnen in Petros’ slaapkamer als een stille hommage aan Jurassic Park en de verwondering die het decennia eerder opriep.
Er staan wat dinosauriërs in Petros’ kamer, vanwege mijn inspiratie uit Jurassic Park.