Suzanne Huurman had nooit gepland om zich toe te leggen op sportgeneeskunde, laat staan om de medische dienst van een nationaal elftal op een wereldkampioenschap te leiden. Haar carrière ontstond uit beslissingen die min of meer toevallig werden genomen en die haar van een ziekenhuis in Nederland naar Real Madrid, PSV en uiteindelijk naar de positie van enige vrouwelijke verantwoordelijke voor de gezondheidszorg van een van de 48 deelnemende landen brachten.
Op haar zestiende of zeventiende wist Suzanne Huurman nog niet wat ze wilde worden. Veel vakgebieden trokken haar aan en dankzij goede cijfers kon ze direct geneeskunde studeren in Nederland. “Waarom probeer ik geneeskunde niet?”, dacht ze toen. Die keuze bij gebrek aan beter leidde haar jaren later naar het elitaire voetbal en naar een plek in de staf van Curaçao op het WK.
Voetbal kwam onverwacht op haar pad toen een orthopeed in het ziekenhuis waar ze werkte haar vroeg om mee te werken met Go Ahead Eagles. Na een eerste jaar werd ze bevorderd tot hoofd medische dienst. Van daaruit stapte ze over naar PSV en later naar Real Madrid.
In 2019 benaderde Real Madrid haar als adviseur om de medische structuur van het vrouwenelftal op te zetten na de overname van Tacón. In 2020, toen het vrouwenelftal volledig was geïntegreerd, trad ze in vaste dienst. Later behandelde ze ook het eerste elftal van de mannen. “Voor mij is het de beste club ter wereld. We hadden alle middelen die we wilden gebruiken. Een MRI naast het veld… dat is een droom in de sportgeneeskunde”, herinnert ze zich.
In een nog steeds overwegend mannelijke omgeving hoorde Huurman herhaaldelijk dat een vrouw geen deel kon uitmaken van de staf van een mannenelftal. “Ik heb het duizend keer gehoord: ‘Nee, als vrouw kun je niet bij het eerste elftal van de mannen’. De eerste stap, dat ze je accepteren, is voor een vrouw veel moeilijker”, legt ze uit. Haar antwoord was altijd hetzelfde: het werk elke dag zo goed mogelijk doen en, als de plek geen kansen bood, elders zoeken.
Nadat Curaçao zich had gekwalificeerd voor het WK, vroeg de vorige arts haar om hulp bij de medische keuringen die FIFA eist. Toen hij zich om persoonlijke redenen moest terugtrekken, stelde hij Huurman voor als hoofd medische dienst. Zij accepteerde zonder aarzelen. “Ik sprak met mensen om te begrijpen hoe het team in elkaar zat en zei uiteindelijk: we gaan ervoor”.
Curaçao, met slechts 150.000 inwoners, is het kleinste land dat ooit een WK heeft gespeeld. Huurman vergelijkt het met een situatie waarin Móstoles zich zou kwalificeren: “Het is iets ongelooflijks, echt moeilijk te bevatten”.
Tijdens een FIFA-bijeenkomst in Atlanta met de artsen van de 48 landen kreeg ze felicitaties: ze was de enige vrouwelijke medisch chef. “Ik keek de zaal rond en zei: ‘Ja, het klopt, daar had ik nog niet bij stilgestaan’. Maar voor mij is het zo normaal… Alle andere 47 waren mannen”, vertelt ze. Ook binnen de eigen staf van Curaçao is ze de enige vrouw.
Ik hoop dat jonge vrouwelijke artsen die nu studeren zien dat het mogelijk is om je droombaan te bereiken. Het is belangrijk om deze verhalen te vertellen, omdat de barrières langzaam verdwijnen.
Huurman waardeert de vooruitgang die zichtbaar is op dit WK, zoals de aanwezigheid van vrouwelijke scheidsrechters, maar wijst erop dat er nog steeds geen vrouwelijke trainer is bij een mannenselectie. “Als je competent bent en je werk goed doet, moet je de kans krijgen om erbij te zijn”, stelt ze.
Voor de toekomst heeft ze geen concreet doel voor ogen. Ze heeft nooit een specifieke functie nagestreefd of iets gesolliciteerd: “Ik heb altijd in het moment geleefd. Go Ahead Eagles, PSV, Real Madrid, FIFA, Curaçao… ze belden mij. Ik heb nooit iets gesolliciteerd. Ik doe wat ik leuk vind en dan zien we wel wat er daarna komt”.