De studioalbums van The Police gerangschikt van ruw debuut tot wereldwijd succes

Hoe het trio reggae, punk en pop combineerde in vijf baanbrekende albums tussen 1978 en 1983

The Police barstte eind jaren zeventig op het toneel met een kenmerkende mix van reggaeritmes, new wave-energie, postpunk-rand, jazzaccenten en rechttoe rechtaan rock. Hits zoals "Roxanne", "Message in a Bottle", "Don't Stand So Close to Me", "Every Little Thing She Does Is Magic" en "Every Breath You Take" stuwden de groep naar wereldwijde roem. De bezetting bestond uit de Britse bassist en zanger Sting, gitarist Andy Summers en de Amerikaanse drummer Stewart Copeland.

In slechts vijf studioalbums die tussen 1978 en 1983 verschenen, verfijnde de band haar sound terwijl ze hitlijsten en lovende kritieken verzamelde. Hier volgt een rangschikking van die platen, beginnend bij het meest rauwe en eindigend bij hun commerciële hoogtepunt.

Outlandos d'Amour introduceert een frisse sound

Het debuut uit 1978 vangt ongepolijste postpunk-energie met invloeden van reggae, new wave, rock en jazz. Getiteld "Outlaws of Love" leverde het album meteen singles op als "Roxanne", "So Lonely" en "Can't Stand Losing You". De kenmerkende aanpak combineerde reggae-achtige coupletten met meeslepende rockrefreinen die breed aansloegen en latere artiesten beïnvloedden.

Nummers als "Next to You", "Peanuts" en "Truth Hits Everybody" tonen de jeugdige agressie en rockdrive van het trio. De plaat onderscheidde zich van de mainstreamgeluiden van die tijd en kreeg toch veel radio-aandacht. Het hielp de new wave-beweging op gang brengen naast acts als The Cars, The Pretenders, Talking Heads en Elvis Costello.

Zenyatta Mondatta scherpt de popfocus aan

Het derde album uit 1980 leunt op compacte popstructuren, gepolijste arrangementen en doordachte teksten. Coproducer Nigel Gray leverde een strakke, krachtige mix die radiofavorieten opleverde zoals "Don't Stand So Close to Me", "Driven to Tears", "When the World Is Running Down, You Make the Best of What's Still Around" en "De Do Do Do, De Da Da Da".

Twee tracks wonnen Grammy's: "Don't Stand So Close to Me" voor Best Rock Performance by a Duo or Group en het instrumentale "Behind My Camel" voor Best Rock Instrumental. Diepere nummers als "Canary in a Coalmine", "Voices Inside My Head" en "The Other Way of Stopping" voegen diepgang toe. De band rondde het project in ongeveer vier weken af voordat een Europese tour begon.

Reggatta de Blanc bouwt vaart op

Uitgebracht in 1979 en vertaald als "White Reggae" bereikte het tweede album meteen de Britse nummer één en leverde de hits "Message in a Bottle" en "Walking on the Moon" op. De eerste combineert Andy Summers' gedenkwaardige gitaarriff met Stings zang en Stewart Copelands drums tot een onvergetelijk refrein.

Songwriting en uitvoering rijpten hier verder, met inventiever gitaarwerk van Summers. De titeltrack won de eerste Grammy van de band voor Best Instrumental Performance en benadrukte Copelands complexe drumwerk. "Walking on the Moon" steunt op Stings bas en Summers' glinsterende gitaar, terwijl "The Bed's Too Big Without You" een publieksfavoriet is. Postpunkwortels blijven hoorbaar op nummers als "It's Alright For You", "No Time This Time" en "On Any Other Day".

Ghost in the Machine breidt het palet uit

De release uit 1981 markeert een verschuiving doordat de band keyboards, synthesizers en saxofoon toevoegt. Coproducer Hugh Padgham zorgde voor rijkere lagen en meer instrumentatie na negen maanden opname. "Spirits in the Material World" springt eruit door zijn scheve feel gedreven door Copelands syncope ritmes.

"Every Little Thing She Does Is Magic" werd een grote Amerikaanse hit met veel MTV-rotatie, bereikte de derde plaats in de Billboard Hot 100 en de top van de Britse hitlijst. De plaat wordt donkerder en introspectiever, met sterke albumtracks als "Invisible Sun", "Hungry For You" en het energieke "Demolition Man". Het fungeert als brug naar het laatste album van de band.

Synchronicity levert de ultieme statement

Het vijfde en laatste album uit 1983 werd het grootste commerciële succes van de band, bereikte de Billboard-top en verkocht meer dan acht miljoen exemplaren in de VS. Videoclips voor "Synchronicity II", "King of Pain", "Wrapped Around Your Finger" en "Every Breath You Take" domineerden de MTV-programmering.

"Every Breath You Take" stond acht weken op nummer één in de Billboard Hot 100 en blijft het signature nummer van de groep. Het album sleepte belangrijke Grammy's in de wacht, waaronder Album of the Year en Best Rock Performance by a Duo or Group, terwijl de single Song of the Year en Best Pop Performance by a Duo or Group with Vocals won. Wereldwijde verkoop overschrijdt de twintig miljoen, twee keer zoveel als Ghost in the Machine. Uitgebracht op het hoogtepunt van hun populariteit vormt het een passend slot van een invloedrijke carrière.