Studioalbums van Alice in Chains gerangschikt: van experimentele diepten tot grunge-meesterwerk Dirt

De zes studioalbums van de band uit Seattle volgen een pad van heavy metal-wortels via tragedie en wedergeboorte met William DuVall

Alice in Chains hielp samen met Pearl Jam, Nirvana en Soundgarden het grunge-geluid van Seattle vorm te geven in de jaren negentig. De groep ontwikkelde een eigenzinnig zwaar geluid met modderige riffs en gelaagde vocal harmonies dat hen onderscheidde van hun tijdgenoten.

Gitarist Jerry Cantrell richtte de band in 1987 op met zanger Layne Staley, bassist Mike Starr en drummer Sean Kinney. Starr vertrok in 1993 en werd vervangen door Mike Inez. Na drie studioalbums en enkele ep’s met Staley overleed de zanger in 2002 aan een overdosis heroïne. De band keerde in 2009 terug met William DuVall als zanger en heeft sindsdien drie nieuwe studioalbums uitgebracht, waarmee het totaal op zes komt. De catalogus heeft wereldwijd meer dan dertig miljoen exemplaren verkocht en leverde elf Grammy-nominaties op, plus achttien top-tien rockhits en vijf nummer één-noteringen.

The Devil Put The Dinosaurs Here verkent atmosferisch en psychedelisch terrein

Na de succesvolle comeback in 2009 bracht Alice in Chains in 2013 zijn vijfde album uit. De plaat bevat drop-tuned riffs en langzamere tempo’s en gaat verder het atmosferische en psychedelische terrein in dan zijn voorganger. Opvallende nummers zijn Hollow, Stone en Voices, terwijl het titelnummer een dreigende toon zet en Phantom Limb het zang- en gitaarwerk van DuVall in de schijnwerpers zet.

Rainier Fog balanceert zwaar geluid met reflectieve thema’s

Het meest recente studioalbum van de band verscheen in 2018. Rainier Fog behoudt de kenmerkende zware riffs, spookachtige harmonies en trage grooves, maar voegt psychedelische texturen toe. Het titelnummer is een ode aan Seattle en reflecteert op verloren artiesten als Kurt Cobain, Chris Cornell, Andrew Wood, Mike Starr en Layne Staley. Verschillende nummers dienden ook als soundtrack voor de webserie Black Antenna uit 2019.

Black Gives Way to Blue markeert emotionele terugkeer en nieuw hoofdstuk

Zeven jaar na Staley’s dood bracht de band in 2009 een album uit met DuVall. De plaat opent met All Secrets Known en verkent thema’s van hoop en vooruitkijken. Het debuteerde op nummer vijf in de Billboard-albumlijst en leverde Grammy-genomineerde singles op, waaronder Check My Brain. Het titelnummer bevat Elton John op piano als directe hommage aan de overleden frontman.

Facelift verbindt late jaren tachtig metal met opkomende grunge

Het debuutalbum verscheen in augustus 1990, een jaar voordat grunge doorbrak met Ten en Nevermind. Facelift combineert zware riffs en introspectieve teksten met de kenmerkende harmonies van de band. Man in the Box werd de doorbraaksingle en kreeg een Grammy-nominatie. De band toerde met acts als Van Halen en Pearl Jam om een vroeg publiek op te bouwen.

Alice in Chains levert donker, troebel en succesvol geluid

Het titelloze album uit 1995 debuteerde op nummer één in de Billboard-lijst en verkocht meer dan twee miljoen exemplaren in de Verenigde Staten. Het is de laatste release met Staley en verkent zware thema’s als verslaving, isolatie en sterfelijkheid via nummers als Sludge Factory, Frogs en het afsluitende Over Now. Grind en Again kregen Grammy-nominaties, terwijl Heaven Beside You de derde plaats bereikte in de rocklijst.

Dirt definieert het kenmerkende geluid en de grunge-erfenis van de band

Het album uit 1992 blijft de definitieve verklaring. Het piekte op nummer zes in de Billboard-lijst en heeft meer dan vijf miljoen exemplaren verkocht in de Verenigde Staten. Would? kreeg vroege exposure via de soundtrack van Singles, terwijl Rooster, Down in a Hole en Them Bones grote rockhits werden. De plaat legt de wanhoop en zelfdestructie van verslaving vast met onverbloemde details en beïnvloedde latere post-grunge acts.