Steven Conrad richt zich op televisie met Emmy-genomineerde DTF St. Louis

De bedenker van Patriot bespreekt mannenvriendschappen, seksualiteit en de kracht van seriële verhalenvertelling op HBO

Steven Conrad heeft een carrière opgebouwd die bijna vier decennia beslaat, van het verkopen van zijn eerste scenario op 19-jarige leeftijd tot een Oscar-nominatie voor The Pursuit of Happyness en het creëren van de geprezen serie Patriot. Nu heeft de Floridaan een nieuwe mijlpaal bereikt met DTF St. Louis, een beperkte HBO-serie die 13 Emmy-nominaties kreeg, waaronder nominaties voor Conrad als producent, schrijver en regisseur.

De serie volgt de middelbare vrienden Floyd, gespeeld door David Harbour, zijn vrouw Carol (Linda Cardellini) en nieuwkomer Clark (Jason Bateman) terwijl ze vriendschap en seksualiteit verkennen. Conrad vertelde The Hollywood Reporter dat het project een mate van publieke betrokkenheid heeft gecreëerd die hij nog niet eerder had meegemaakt. “Ik heb nog nooit iets gemaakt waar zo’n verbondenheid mee was in onze business,” zei hij. “Het is allemaal nieuw, en ik weet niet precies wat het betekent. Maar ik ben blij dat mensen de serie kijken.”

Echte mannenvriendschappen centraal in het verhaal

Conrad plaatste het verhaal rond het soort betekenisvolle mannenvriendschap dat vaak verdwijnt na de kindertijd. Hij beschreef hoe volwassenen vaak beseffen dat ze collega’s en familie hebben, maar weinig echte vrienden met wie ze emotionele hoogte- en dieptepunten kunnen delen. In DTF St. Louis dient de moordzaak als MacGuffin die Floyd en Clark in staat stelt te verbinden over een gedeeld geheim, waardoor het verhaal een verkenning van kameraadschap wordt in plaats van misdaad.

Het is het soort ding dat uit je leven kan verdwijnen — een betekenisvolle vriendschap, een waarin je een deel van je emotionele leven kunt investeren, om goed nieuws te krijgen en dat dan met deze persoon te willen delen.

— Steven Conrad, Interview met The Hollywood Reporter

Drie personages met verschillende seksuele verlangens

De serie onderzoekt ook seksualiteit vanuit drie zeer verschillende perspectieven. Conrad zei dat elk personage unieke verlangens heeft die ze hebben uitgesteld of privé hebben gehouden. Clarks onuitgesproken fetisjen benadrukken bijvoorbeeld de spanning tussen persoonlijke verlangens en huwelijkse verplichtingen. Door meerdere personages ruimte te geven om deze kwesties aan te pakken, streefde Conrad naar thema’s die authentiek aanvoelen voor kijkers die met vergelijkbare vragen zijn opgegroeid.

Van film naar televisie: de aantrekkingskracht van langere betrokkenheid

Na jarenlang met films te zijn geassocieerd, werkt Conrad nu vooral in televisie. Hij waardeert de mogelijkheid om afleveringen, seizoenen en complete series te leveren, elk met een eigen boog en uitbetaling. De langere relatie met het publiek creëert een diepere connectie dan een enkele film kan bieden. “Films voelen voor mij gewoon alsof ze in lijsten in een museum hangen,” merkte hij op. “Ik voel me verbonden met Succession. Ik weet dat het mijn familie niet is, maar er is een verbondenheid die ik heb met het hele langdurige proces.”

Mijn behoefte om door te gaan met het maken van televisie is nu echt groot vanwege de lengte van de betrokkenheid.

— Steven Conrad, Interview met The Hollywood Reporter

Zondagavonden en het ritueel van appointment viewing

De wekelijkse uitzending op zondag op HBO droeg bij aan het momentum van de serie. Conrad merkte op dat de rust van zondagmiddagen een natuurlijke setting creëert voor kijkers om zich te settelen, waardoor de serie appointment television wordt. Hij schrijft de traditionele zondagsslot van het netwerk toe aan het helpen opbouwen van culturele gesprekken rond de show.

Tags bij dit artikel