Steven Conrad creëerde een opvallende muzikale sequentie in de miniserie DTF St. Louis die het verhaal van twee voorstedelijke vaders verheft wier vriendschap een ingewikkelde wending neemt. Het zevendelige project volgt Jason Bateman als Clark en David Harbour als Floyd, wier hechte band barst wanneer Clark een affaire begint met Floyds vrouw Carol, gespeeld door Linda Cardellini.
Conrad, die elk aflevering schreef, regisseerde en uitvoerend produceerde, wilde de intense vreugde van een verse mannenvriendschap op haar sterkst benadrukken. Halverwege het verhaal barsten de twee mannen los in een ingestudeerde rap die zowel innemend als lichtelijk ongemakkelijk aanvoelt. Het moment markeert het duidelijkste hoogtepunt van hun band voordat de gebeurtenissen uitmonden in verraad en nasleep.
De bedenker merkte op dat de sequentie een krachtige emotionele boost moest geven. Het toont hoeveel de relatie voor beide personages is gaan betekenen en geeft kijkers een gevoel van tijd die verstrijkt zonder standaardverteltrucs te gebruiken.
In plaats van alledaagse scènes van de mannen die samen hangen te tonen, gebruikte Conrad de ingestudeerde rap om aan te geven dat er aanzienlijke tijd is verstreken. De uitvoering maakt duidelijk dat het tweetal samen heeft geoefend en in hun eigen wereld leeft, los van iedereen. Deze aanpak voelt niet mechanisch aan en brengt tegelijk een diepere intimiteit over.
Mijn taak als showrunner is ervoor te zorgen dat dit de betovering voor het publiek niet verbreekt … dat het goed voelt en niet wanhopig overkomt.
Clarks rappersnaam Weather Boy kwam vanzelfsprekend voort uit zijn baan als meteoroloog. Floyds bijnaam Pure Joy gaat terug op een geschrapte scène waarin het personage zijn datingprofielnaam veranderde. De twee namen rijmden goed genoeg om samen te werken. De groepsnaam Thunder Boys ontstond zonder specifiek achtergrondverhaal.
Op papier leest de scène als gewoon, maar de uiteindelijke uitvoering verschuift de realistische stijl van de serie naar een gestileerde muziekvideo-intermezzo. Conrad bouwde de afleveringen zo op dat de tonale mogelijkheden geleidelijk werden uitgebreid, zodat het publiek de afwijking van de gevestigde realiteit kon accepteren.