Steve Way pleit voor echte representatie en levert een opvallende prestatie in Hulu's 'Furious'

De acteur met spierdystrofie praat openhartig over barrières in de industrie, een rol die speciaal voor hem is geschreven, en waarom hij toch grapjes blijft maken

Weinig acteurs zouden Ari Emanuel in het openbaar een klootzak noemen. Steve Way is geen doorsnee acteur. De 35-jarige comedian en performer met spierdystrofie sprak de woorden met een grijns tijdens een recent interview, terwijl zijn elektrische rolstoel met een klein blauw Labubu-figuur wegrolde toen het gesprek ten einde liep.

Een op maat gemaakte rol verandert alles

Way speelt Alden in de nieuwe Hulu-serie Furious, bedacht door Elizabeth Meriwether van New Girl en The Dropout. De rol werd speciaal voor hem geschreven nadat de twee elkaar ontmoetten op een WGA-panel in 2025 over de weergave van mantelzorg op het scherm. Way verscheen ontspannen op het evenement na een stand-uptour en kondigde botweg aan dat hij werkloos en beschikbaar was. Meriwether luisterde. Twee maanden later nam haar team contact op met het aanbod.

In de serie wordt Alden verliefd op een personage gespeeld door Lola Petticrew, die werkt als thuiszorger terwijl ze een donker geheim verbergt. De relatie onderzoekt wederzijdse zorg, sterfelijkheid en de intieme grenzen die Way uit eigen ervaring kent. Hij prijst het script omdat de gehandicapte personage humor en diepgang krijgt die verder gaan dan zijn diagnose.

Geen agent, geen manager, geen excuses

Way heeft geen vertegenwoordiging, ondanks zijn terugkerende rol in de serie Ramy van zijn jeugdvriend Ramy Youssef. Eerdere agents leverden weinig op of lieten hem gewoon vallen. Hij zegt openlijk dat hij een bureau wil dat hem helpt om veel geld te verdienen en de perceptie te veranderen, en suggereert zelfs gekscherend een telefoontje naar Emanuel bij WME Group. De frustratie is echt, maar wordt gebracht met de timing van iemand die vijftien jaar op stand-uppodia heeft gestaan.

Ik heb geen vertegenwoordiging. En dat is frustrerend, want dat had ik vroeger wel.

— Steve Way, interview met Variety

Mantelzorg, liefde en radicale eerlijkheid

Way beschrijft mantelzorg als een wederkerige uitwisseling en verwerpt het idee dat mensen met een handicap een last zijn. Hij merkt op dat iedereen in het dagelijks leven afhankelijk is van zorg, van metrobestuurders tot maaltijdbezorgers. In de serie gaat zijn personage in tegen aannames over transactionele relaties, een perspectief dat Way als empowering ervaart.

De productie van Furious had een toegankelijkheidscoördinator die ervoor zorgde dat Way zich kon richten op zijn spel in plaats van op logistiek. Sommige scènes vereisten fysieke aanpassingen, waaronder langere tijd liggend, maar de aanpassingen lieten hem volledig in het werk opgaan.

Vooruitkijken na bijna-doodervaringen

Artsen zeiden ooit tegen Way dat hij niet ouder zou worden dan achttien. Hij overleefde een bijna-doodervaring op zijn veertiende en kreeg beter nieuws op zijn vijfentwintigste. Die omslag dwong hem na te denken over wat daarna kwam, toen comedy het enige was waar hij op durfde te vertrouwen. Hij heeft een serieconcept ontwikkeld over het leven in een zorginstelling met een grotendeels gehandicapte cast, hoewel eerdere pitches bij Apple TV en NBCUniversal niet doorgingen. Hij blijft hoopvol over toekomstige platforms.

Way zegt dat hij gevoelloos is geworden voor afwijzingen, maar toch voorzichtig blijft bij nieuwe kansen. Een publicist helpt nu bij het managen van de toegenomen belangstelling na zijn werk aan Furious. Hij blijft werken aan een volledige stand-upshow en droomt van toegankelijke tours en een special. De enige beperking die hij erkent, is zijn eigen hart.

Tags bij dit artikel