Fans discussiëren al jaren over de ware essentie van Star Wars, vooral nadat spin-offfilms als Rogue One en Solo verhalen introduceerden zonder traditionele openingscrawls of Jedi-helden. Televisieseries zoals Andor en Skeleton Crew breidden het scala aan mogelijke verhalen in dit universum verder uit.
Te midden van dit alles springt één element eruit als essentieel. John Williams heeft het geluid van Star Wars bepaald sinds de originele film uit 1977. Zijn partituren maakten zelfs van mindere delen meeslepende cinematische ervaringen. De prequeltrilogie kreeg bijzondere lof voor nummers als Duel of the Fates, Across the Stars en Battle of the Heroes.
Williams zal niet eeuwig componeren, en zijn uiteindelijke afwezigheid zal een groot verlies betekenen voor de filmmuziek. Toch toont de laatste bioscooprelease aan dat de franchise succesvol verder kan met nieuw talent aan het roer.
Het werk van Ludwig Göransson aan The Mandalorian and Grogu combineert orkestrale kracht met elektronische texturen. Het resultaat vangt de mix van klassiek western-avontuur en neon-getint cyberpunk-grit in het verhaal. Het voelt zowel direct herkenbaar als Star Wars als volledig nieuw.
Nicholas Britell en Brandon Roberts creëerden een eigen geluid voor Andor dat de serie onderscheidt. Diegetische elementen zoals een begrafenismars in seizoen één en andere memorabele motieven helpen de wereld aards en reflectief aan te laten voelen, als echte samenlevingen.
Michael Giacchino nam het over voor Rogue One, de eerste live-action Star Wars-bioscoopfilm zonder Williams. Zijn operachtige, emotioneel geladen score past qua schaal bij de Skywalker-saga en voegt tragische diepgang toe die past bij het plot.
Kevin Kiner levert sinds 2008 memorabele muziek voor The Clone Wars en andere animatieseries. Wat ooit beperkt leek tot kleinere projecten, duikt nu op in grote releases voor een breed publiek.
Na bijna vijftig jaar verschuift Star Wars natuurlijk in beeld, toon en geluid. John Williams laat een onovertroffen erfenis na, maar de bewijzen uit de huidige producties bevestigen dat het melkwegstelsel heel, heel ver weg blijft resoneren.