Ståle Solbakken kust hartstochtelijk zijn vrouw na de overwinning van Noorwegen en herinnert aan zijn wonderbaarlijke herstel van een hartstilstand

De Noorse bondscoach viert de kwalificatie voor de achtste finales en deelt details over zijn bijna-doodervaring in 2001.

Ståle Solbakken, bondscoach van Noorwegen, beleefde een moment van pure emotie na de 3-2 zege van zijn team tegen Senegal. De trainer klom de tribune op om zijn vrouw Anniken hartstochtelijk te kussen, een viering die al snel viraal ging.

De virale kus die fans veroverde

Solbakken legde na afloop uit dat hij niet wist waar zijn familie in het stadion zat. Ståle Solbakken vertelde dat hij een manier moest vinden om de tribunes te bereiken om dat moment met zijn vrouw te delen.

Ik wist niet waar ze zaten, dus moest ik een manier vinden om de tribunes op te komen.

— Ståle Solbakken, bondscoach van Noorwegen, Reacties na de wedstrijd tegen Senegal

Lof voor Haaland en de nachtmerrie in de slotfase

De Noorse coach spaarde Erling Haaland niet met complimenten. De aanvaller scoorde twee van de drie doelpunten. Met een ironische glimlach merkte Solbakken op dat Haaland een grote kans miste en er nog meer treffers in hadden gezeten.

De slotminuten van de wedstrijd werden een nachtmerrie voor Noorwegen door de fysieke vermoeidheid en de druk van Senegal. Toch benadrukte de bondscoach het belangrijkste: de kwalificatie was al binnen.

De hartstilstand die hem in 2001 bijna het leven kostte

De loopbaan van Ståle Solbakken kent een dramatisch persoonlijk hoofdstuk. Op 13 maart 2001, toen hij nog voor FC Kopenhagen speelde, stopte zijn hart enkele minuten en werd hij klinisch dood verklaard.

Enkele dagen eerder had hij nog negentig minuten gespeeld in een Deense competitiewedstrijd tegen Aalborg. Solbakken zakte in elkaar op het trainingsveld en alleen de snelle actie van clubarts Frank Odgaard redde hem met reanimatie en een defibrillator.

Het was een wonder, zijn hart stond twaalf minuten stil.

— Arts Frank Odgaard, Reacties de dag na het incident

De toenmalige middenvelder ademde zeven minuten niet en verloor alle herinneringen aan die dag. Hij herinnert zich alleen dat hij dagen later wakker werd op de intensive care van het Rigshospitalet, waar artsen hem uitlegden wat er was gebeurd.

De tunnel van licht en de impact op zijn gezin

Solbakken vertelde over zijn bijna-doodervaring: eerst zag hij alleen totale duisternis, daarna verscheen een helder blauw licht dat hij beschreef als een prachtige tunnel. Toen hij werd gewekt, wilde hij eigenlijk nog even in dat moment blijven.

Hij kreeg een defibrillator geïmplanteerd en de artsen veroorzaakten een gecontroleerde hartstilstand om het apparaat te testen. De bondscoach herinnerde eraan dat zijn vrouw Anniken, toen nog maar 23 of 24 jaar oud en met twee kleine kinderen, een extreem moeilijke periode doormaakte.

Mijn vrouw kan er nog steeds niet over praten, ook al zijn er zoveel jaren verstreken.

— Ståle Solbakken, Reflecties over de impact op het gezin

Zijn ouders vlogen meteen naar Denemarken en tijdens de vlucht begon zijn moeder al met het regelen van de begrafenis. De familie vreesde eerst voor zijn leven en daarna voor mogelijke hersenschade.

Jaren later zegt Solbakken dat het incident zijn gezin hechter heeft gemaakt en hem heeft geleerd wat echt belangrijk is in het leven. Vandaag de dag leeft hij lichter en neemt hij oppervlakkige zaken rustiger op.