19 juli 2026 zal in de geschiedenis van het Spaanse voetbal gegrift staan. Het MetLife Stadium was gastheer van de WK-finale waarin het Spaans elftal zijn tweede ster behaalde door Argentinië in de verlenging te verslaan.
Meer dan het sportieve resultaat alleen, richtte RTVE-medewerker Sarah Santaolalla haar analyse op de gebaren van verschillende spelers tijdens de medaille-uitreiking.
Tijdens haar optreden in het programma ‘Mañaneros’ verdedigde de activiste dat voetbal en politiek onlosmakelijk verbonden zijn. “Voetbal is politiek en alles in het leven is politiek”, stelde ze. Ze voegde eraan toe: “Onze spelers scoren niet alleen doelpunten, ze brengen ook ideeën naar voren”.
Santaolalla vestigde de aandacht op de houding van Borja Iglesias, die weigerde Donald Trump recht in de ogen te kijken tijdens de ceremonie. “Als we zien hoe Borja Iglesias Donald Trump niet wil aankijken, zien we een speler die een verkrachter en een pedofiel niet in de ogen wil kijken”, aldus Santaolalla.
De RTVE-medewerker prees ook Nico Williams, die zijn medaille aan zijn moeder gaf en herinnerde aan haar reis door de Sahara. Ze benadrukte bovendien dat de speler regelmatig met racistische beledigingen te maken krijgt.
Bij Lamine Yamal noemde Santaolalla zijn goalviering met de Palestijnse vlag te midden van het conflict in Gaza. “We zien een jongen die dezelfde racistische aanvallen viert door een Palestijnse vlag te hijsen terwijl er een genocide gaande is”, zei ze.
Spanje is pluriform, Spanje is divers
De activiste vroeg om respect voor deze gedragingen en koppelde ze direct aan het succes van de selectie. “Spanje won omdat een pluriforme, jonge en ervaren selectie won. Veel spelers wonnen, maar een heel land won”, besloot ze.
Op haar sociale media schreef Santaolalla: “Borja, Nico, Lamine, Merino… ze zijn allemaal een trots voor dit land. Dank je voor de overwinning, dank je dat je ons allemaal een beetje meer menselijkheid en talent toont”.